Het zit er al weer op. Zoetermeer-Milaan-Florence-Pisa-San Gimignano-Siena-Rome-Vaticaanstad-Ostia-Tivoli-Napels-Pompeii-Meta-Paestum-Pescara-Rimini-San Marino-Bologna-Mestre-Venetie-Luxemburg-Zoetermeer. Ruim 4700 km hebben we gereden, in slechts 25 dagen. We hebben bijna alles gezien wat we wilden zien. Bijna, want helaas konden we de Vesuvius niet beklimmen vanwege bosbranden. Dat komt er vast nog wel een keer van. In ieder geval hebben we het ondanks de enorme drukte en de drukkende hitte hartstikke naar ons zin gehad. Hier nog het verslag van de laatste twee dagen.
Voordat we weg reden wilden we nog even genieten van het zwembad. Je zit tenslotte niet elke dag op zo'n mooie locatie. We waren als eerste bij het zwembad, maar toch was deze al bezet... door een TigerShark. Nee, geen echte, maar zo heet het schoonmaakapparaat. Deze automatische onderwaterstofzuiger op rupsbanden vond echter vooral de rechter zijkant van het bad heel belangrijk, dus konden wij gewoon lekker badderen. Om kwart voor elf gingen we er al weer uit het zwembad, want er wachtte een rit 950 kilometer op ons. Koffers inpakken duurt toch wat langer dan gedacht, dus we gingen pas rond half 1 weg. Gelukkig verliep de reis voorspoedig en hebben we alleen wat file gehad bij de Gotthardtunnel. We reden in Frankrijk nog wel even een verkeerde tolpoort in waardoor we genoodzaakt waren om een stukje achteruit te rijden op de snelweg. Het kon echt niet anders... Even speelde nog de gedachte om rechtstreeks door te rijden naar huis, wantt als je eenmaal weg bent is dat het enige waar je aan denkt. Dat deden we echter niet, want er staat nog iets op het programma in Luxemburg. We waren laat in ons hotel (waar tomtom ons weer doodleuk voorbij stuurde), en werden begroet door een uiterst onvriendelijke dikke fransman. We zaten bij het vliegveld in een soort Stay-okay: Klein kamertje, met stapelbedden. Een plek waar je 1 nachtje komt slapen. Dat deden we ook met varierend succes.
Toen we na een korte nacht wakker werden was er een probleem: Regen! Na de brandende zon in Italie waren we vergeten dat dat ook nog bestond. We wilden naar het kasteel van Vianden, maar daar was... een middeleeuws festival. Dat heeft ons toch wel een beetje achtervolgd deze vakantie. Dit, gekoppeld met de mindere weersomstandigheden, deed ons besluiten om gewoon lekker naar huis te rijden. De laatste loodjes wegen altijd het zwaarst, maar aan deze rit leek geen eind te komen. Toch waren we om 2 uur al thuis. Rust...
(Edit: Aan het werk dus. 4 koffers leegwassen, nieuwe droger kopen, gevolgen van de stroomstoring bekijken, auto uitruimen en alle mieren eruit wassen, foto's en film uitzoeken, etc.)
zaterdag 5 augustus 2017
woensdag 2 augustus 2017
1 Augustus: Mestre
De laatste dag van de vakantie, of althans, zo voelt het. Vandaag dus lekker uitrusten: Laat ontbijten (waardoor de broodjes en nutella helaas op waren) en daarna lekker bij het zwembad liggen. Het is hier echter zo warm dat het om 12:00 al te heet is, zelfs in de schaduw. Het lijkt wel een oven, zeker met de warme zeewind erbij. Na 2 minuten in de zon heb je het gevoel dat je aan het smelten bent, en we zweten zo veel dat we volgens mij 4 liter water per persoon per dag drinken. Om de hitte te ontvluchten zijn Diana en Cayley naar het winkelcentrum gegaan en hebben Harry en ik een soort siësta gehouden. Zelfs met airco is het op onze kamers nog 24 graden, wat echt een verademing is in vergelijking tot buiten. Rond half 5 zijn ook wij naar het winkelcentrum gegaan omdat we daar zouden eten. Gelukkig hadden Diana en Cayley de twee grootste fietsen (mountainbikes) genomen, dus konden wij lekker met onze knieën in onze nek trappen. Helaas wordt het winkelcentrum niet al toeristisch gebied beschouwd, dus zijn de restaurants dicht tussen 15.00 en 19.00 behalve natuurlijk de Mcdonalds. Daar hebben we dus maar gegeten, hoewel Cayley later nog is teruggefietst om het typisch Italiaanse gerecht sushi te halen. 's Avonds hebben we nog lekker bij het zwembad gelegen en gedoucht in de spa. Morgen is het tijd voor het eerste deel van de reis naar huis.
31 Juli: Venetië
We zijn er al anderhalve dag dichtbij, maar vandaag gaan we het pas bezoeken: Venetië! Om zo lang mogelijk in de stad te kunnen blijven stonden we als eerste in de ontbijtzaal, die wel iets weg heeft van de Sixtijnse kapel, schoten we snel kleding aan en toen... moest Cayley nog 'even' naar de WC, dus gingen we pas na 9nen weg. Gelukkig zaten we vrij snel in de bus die ons rechtstreeks naar Venetië bracht, behalve dat hij eerst een rondje reed rond het (overigens hele mooie) ziekenhuis van Mestre. Net voor 10nen stonden we dus op het verste punt waar auto's, bussen en trams kunnen komen; het Piazzale Roma.
We hadden kaarten gekocht om de hele dag van al het openbaar vervoer gebruik te mogen maken. De Vaporetto, oftewel de waterbus, zat daarbij inbegrepen. Die boten die dus gebruikt worden als bussen werken net als de metro in andere steden als een trein (snappie?). Ze komen heel vaak en er kunnen flink veel mensen in. Onze eerste bestemming was het San Marco plein. Om daar te komen vaarden we door vrijwel het hele Canal Grande, onder andere onder de bekende Rialto brug door. Het San Marco plein zelf is wel mooi, maar we hebben mooiere pleinen gezien. Ook de basiliek was prachtig vanaf de buitenkant, maar we zijn er niet in geweest omdat er een enorme rij stond. Die drukte hadden we verwacht, maar op de meest bezochte plek van Venetië is die natuurlijk nog erger. We vluchtten daarom maar snel wat kleine straatjes in, vonden per ongeluk de brug der zuchten en stapten bij de volgende halte weer op de boot naar het kleinste eilandje van Venetië: San Giorgio...
Of toch niet. Het Vaporettosysteem is namelijk nogal lastig. Er zijn een stuk of 15 lijnen die allemaal bij andere haltes (pontons) stoppen en allemaal net een andere route varen, maar wel bijna hetzelfde aangezien ze bijna allemaal over het Canal Grande moeten. De kaart is dan ook een zooitje en het koste mij 15 minuten voordat ik door had hoe het werkte. Pas later kwamen we erachter dat de lijnen in twee richtingen zijn, wat ons dus eerder was verteld dat dat niet zo was. Wij hadden lijn stippeltjes2 genomen in plaats van de gewone lijn 2. Het zou fijn zijn als dat ook op de boot zou worden aangegeven, maar opeens stonden we dus op het meest oostelijke deel van Venetië in een of ander park. De plannen, zo ver die er waren, veranderden dus en dat was even lastig. Na een cappuchinopauze vaporden we terug naar de Rialto brug, nu wel met de goede boot.
Daar aangekomen werd besloten om eerst wat te gaan eten. De restaurantjes zijn hier niet te betalen dus gingen we naar een (lekker koele) supermarkt. Waar eten ons net vergaarde maaltje op? Nou, ergens op een bankje of een trap of zo. Helaas hadden meer mensen dat idee, dus zijn we maar ergens in een hoekje gaan staan. Ook goed. Daarna zijn we lekker een eind gaan lopen door de steegjes. Soms loop je ergens heen, soms loop je een stukje en loop je zo het water in. In een zo'n doodlopend steegje hebben we geholpen om een boormachine naar boven te hijsen en heeft Diana nog een stukje oude regenpijp meegenomen. Het feit dat er helemaal geen auto's, fietsen, brommers en scooters rijden is heel fijn maar went snel. Dat maakt het echter niet minder warm; ondanks dat Venetië is omringd door zee is het nog steeds boven de dertig graden met een gevoelstemperatuur die nog iets hoger ligt. Volgens mij hadden ze met het zweet dat wij verloren zijn tijdens onze 4 kilometer lange wandeling de helft van alle kanaaltjes in Venetië kunnen vullen.
Na de wandeling door de binnenstad gingen we vanaf het zuiden door naar de bestemming die we eerder gemist hadden: San Giorgio. Op dit minuscule eilandje staat een kerk (raad maar hoe die heet), een klooster en een klokkentoren. Daar gingen wij op en hadden we een prachtig uitzicht over de stad en aan de andere kant de lagune. De klokkentoren wordt overigens nog steeds gebruikt, dus toen die om half 6 sloeg schrokken we ons te pletter. In de kerk zelf hadden ze een hoop spiegels in een cirkel gehangen, wat een leuk maar desoriënteerd effect gaf. In het nabijgelegen klooster was een rare kunstexpositie. Op de bovenverdieping waren allemaal virtual-reality sets met hele enge kunstwerken.. Of, nou ja, kunst? Jezus aan het kruis die ineens demonische ogen krijgt en waar vuil uit zijn mond gaat lopen alsof hij door de duivel bezeten is of een kamer met mensen die je aanstaren en 'funk you' roepen. Niks voor ons. Het kunstwerk in de tuin was leuker: allemaal massief glazen blokken op elkaar gestapeld, waarvan sommige met metalen of mineralen een kleurtje hadden.
Na het uitstapje gingen we terug naar het 'vaste land' om te eten. Voor de laatste keer pizza! in Italië dan tenminste. We zagen nog twee cruiseschepen langs varen en besloten na enig overleg om niet in een gondel te gaan. We hadden immers al gevaren met de vaperetto en het is de prijs (€100 voor 30 minuten, waarvan je er 15 stil ligt) niet waard. Wij gingen lekker naar het hotel.
We hadden kaarten gekocht om de hele dag van al het openbaar vervoer gebruik te mogen maken. De Vaporetto, oftewel de waterbus, zat daarbij inbegrepen. Die boten die dus gebruikt worden als bussen werken net als de metro in andere steden als een trein (snappie?). Ze komen heel vaak en er kunnen flink veel mensen in. Onze eerste bestemming was het San Marco plein. Om daar te komen vaarden we door vrijwel het hele Canal Grande, onder andere onder de bekende Rialto brug door. Het San Marco plein zelf is wel mooi, maar we hebben mooiere pleinen gezien. Ook de basiliek was prachtig vanaf de buitenkant, maar we zijn er niet in geweest omdat er een enorme rij stond. Die drukte hadden we verwacht, maar op de meest bezochte plek van Venetië is die natuurlijk nog erger. We vluchtten daarom maar snel wat kleine straatjes in, vonden per ongeluk de brug der zuchten en stapten bij de volgende halte weer op de boot naar het kleinste eilandje van Venetië: San Giorgio...
Of toch niet. Het Vaporettosysteem is namelijk nogal lastig. Er zijn een stuk of 15 lijnen die allemaal bij andere haltes (pontons) stoppen en allemaal net een andere route varen, maar wel bijna hetzelfde aangezien ze bijna allemaal over het Canal Grande moeten. De kaart is dan ook een zooitje en het koste mij 15 minuten voordat ik door had hoe het werkte. Pas later kwamen we erachter dat de lijnen in twee richtingen zijn, wat ons dus eerder was verteld dat dat niet zo was. Wij hadden lijn stippeltjes2 genomen in plaats van de gewone lijn 2. Het zou fijn zijn als dat ook op de boot zou worden aangegeven, maar opeens stonden we dus op het meest oostelijke deel van Venetië in een of ander park. De plannen, zo ver die er waren, veranderden dus en dat was even lastig. Na een cappuchinopauze vaporden we terug naar de Rialto brug, nu wel met de goede boot.
Daar aangekomen werd besloten om eerst wat te gaan eten. De restaurantjes zijn hier niet te betalen dus gingen we naar een (lekker koele) supermarkt. Waar eten ons net vergaarde maaltje op? Nou, ergens op een bankje of een trap of zo. Helaas hadden meer mensen dat idee, dus zijn we maar ergens in een hoekje gaan staan. Ook goed. Daarna zijn we lekker een eind gaan lopen door de steegjes. Soms loop je ergens heen, soms loop je een stukje en loop je zo het water in. In een zo'n doodlopend steegje hebben we geholpen om een boormachine naar boven te hijsen en heeft Diana nog een stukje oude regenpijp meegenomen. Het feit dat er helemaal geen auto's, fietsen, brommers en scooters rijden is heel fijn maar went snel. Dat maakt het echter niet minder warm; ondanks dat Venetië is omringd door zee is het nog steeds boven de dertig graden met een gevoelstemperatuur die nog iets hoger ligt. Volgens mij hadden ze met het zweet dat wij verloren zijn tijdens onze 4 kilometer lange wandeling de helft van alle kanaaltjes in Venetië kunnen vullen.
Na de wandeling door de binnenstad gingen we vanaf het zuiden door naar de bestemming die we eerder gemist hadden: San Giorgio. Op dit minuscule eilandje staat een kerk (raad maar hoe die heet), een klooster en een klokkentoren. Daar gingen wij op en hadden we een prachtig uitzicht over de stad en aan de andere kant de lagune. De klokkentoren wordt overigens nog steeds gebruikt, dus toen die om half 6 sloeg schrokken we ons te pletter. In de kerk zelf hadden ze een hoop spiegels in een cirkel gehangen, wat een leuk maar desoriënteerd effect gaf. In het nabijgelegen klooster was een rare kunstexpositie. Op de bovenverdieping waren allemaal virtual-reality sets met hele enge kunstwerken.. Of, nou ja, kunst? Jezus aan het kruis die ineens demonische ogen krijgt en waar vuil uit zijn mond gaat lopen alsof hij door de duivel bezeten is of een kamer met mensen die je aanstaren en 'funk you' roepen. Niks voor ons. Het kunstwerk in de tuin was leuker: allemaal massief glazen blokken op elkaar gestapeld, waarvan sommige met metalen of mineralen een kleurtje hadden.
Na het uitstapje gingen we terug naar het 'vaste land' om te eten. Voor de laatste keer pizza! in Italië dan tenminste. We zagen nog twee cruiseschepen langs varen en besloten na enig overleg om niet in een gondel te gaan. We hadden immers al gevaren met de vaperetto en het is de prijs (€100 voor 30 minuten, waarvan je er 15 stil ligt) niet waard. Wij gingen lekker naar het hotel.
dinsdag 1 augustus 2017
30 Juli: Mestre
Zoals ik vertelde zijn we gisteren aangekomen bij onze villa in Mestre, op zo'n 15 km afstand van het San Marco plein in Venetië. Daar gaan we pas morgen naartoe, vandaag is gewoon lekker een dag genieten. Lekker laat op, lekker ontbijt, beetje spelletjes doen, beetje bij het zwembad liggen, dat soort dingen. Maar eerst een beetje de omgeving bekijken op een typisch Hollandse manier: Op de fiets. Nou ja, op 4 mountainbikes (het is hier volledig vlak...) die eigenlijk net iets te klein zijn. Na een klein stukje kwamen we bij een grote shopping mall, waar we natuurlijk even in moesten. Of nou ja: Harry en ik liepen een rondje, maar Cayley en Diana zijn tot een uur of 5 daar gebleven. Bijkomend voordeel is dat het daar lekker koel is; zelfs onder een parasol is het 's middags namelijk zo warm dat je eigenlijk niet buiten wil zijn. Om die reden zaten we dan ook pas om 6 uur bij het zwembad. Dat zwembad zelf is dan weer heel koud. Stilstaan/zitten gaat echt niet en zelfs als je flink beweegt krijg je in een korte tijd overal kippenvel. Dus is het: Zwembad in, zwembad uit, opdrogen, beetje zweten, zwembad in etc. 'S avonds hebben Cayley en Diana nog even gesport, maar al met al hebben we niet veel gedaan. Wel vroeg naar bed, want morgen staat de laatste culturele bezichtiging van Italië op het programma: Venetië.
zondag 30 juli 2017
29 Juli: Rimini-San Marino-Bologna-Mestre
Vandaag de laatste van de rijdagen richting Venetië. Ik zou willen schrijven dat we vroeg opstonden, maar eigenlijk zijn we gewoon ons bed uitgedreven. Dat krijg je zonder airco. Het ontbijt was redelijk, maar de boter was zuur en dat rook je in het hele restaurant. Niet echt fijn. Na voor de op 2 na laatste keer de koffers te hebben ingepakt en cappucinnos no. 500 en 501 (ongeveer) waren gedronken reden we weg... In de verkeerde richting.
We gingen namelijk eerst naar San Marino. Dat was wel een beetje onder het mom van 'nu we er toch zijn' maar ik had wel een leuke activiteit uitgezocht: Monte Titano, de hoogste berg van San Marino (ca. 750m). Slechts een half uur rijden, maar Google had besloten dat de hoofdweg naar San Marino niet goed genoeg was en stuurde ons door allerlei binnenweggetjes. Daar mag je namelijk gewoon 50 km/h, maar er wordt geen rekening gehouden met de drempels en vele gaten in de weg. Daar waren we snel klaar mee, dus reden we terug naar de hoofdweg die ons bracht naar de kabelbaan waarmee we de laatste +- 300 meter omhoog gingen. Van boven het je een prachtig uitzicht. Je kunt de kust makkelijk zien liggen, en natuurlijk hebben we ook het plaatselijke honkbalstadion gespot. Bovenop de berg is het oude dorp, met op de 3 toppen van de berg 3 torens. Ook was er een middeleeuws festival (dat achtervolgt ons een beetje), dus liepen er allerlei middeleeuws geklede types rond. We hebben zelfs een olifant gezien (geen echte helaas). Het oude dorp is mooi, zelfs met alle nieuwe dure winkels. Van elk punt heb je weer een ander uitzicht. Wij zijn zelfs een stukje over de oude stadsmuur gelopen, maar moesten vrij snel terug aangezien de auto maar een uur op zijn parkeerplek mocht staan. Wij hebben daar een 'Italiaans uurtje' van gemaakt; ruim anderhalf uur dus. Daarna weer weg uit San Marino en hup naar tussenstop nummer 2: Bologna.
In Bologna is een turnvriendin van Cayley op vakantie. Die wilde ze als het kan hoeft niet persé zou wel leuk zijn doe maar dan kan ook later misschien ontmoeten. Gewoon, om een foto te maken. Wij gingen eerst eten, gewoon stukken pizza dit keer in plaats van megapizza's, en daarna liepen we naar haar hotel. Zij zitten midden in het centrum, dus moesten we een flink eind lopen. Bologna leek een leuke stad, maar na een korte ontmoeting moesten wij snel weer door.
Het laatste stuk zou nog 2 uur rijden zijn, maar er stond weer eens file. Dit keer door een ongeluk. De file stond helemaal stil, dus wij hebben de toeristische route gereden. Dat deden we ook bij Padua, waar TomTom ons doodleuk van de snelweg afgooide richting de stad om ons er 8 kilometer verderop weer erop te sturen. Leuk, maar dat kost wel weer tol. Ook is de villa ruim 200 meter verwijderd van het punt waar TomTom 'bestemming bereikt' riep. Beide keren bijna goed, maar niet helemaal.
Waar we gisteren in het goedkoopste hotel zaten zitten we nu in he duurste. Wat krijg je daar dan voor? Nou: Hele grote kamers met onder andere een mega-douche, hoge bedden, een inloopkast voor Cayley en Diana, automatisch bestuurde zonnewerin, dakraam mét regensensor en gouden (mm, goudkleurige) randjes rond de schakelaars en stopcontacten. En ook een (ijskoud) zwembad, ontbijt in een prachtig beschilderde zaal, een hele grote bar, gratis fietsverhuur en een spa. Van die laatste hebben we gisterenavond nog even kunnen genieten. Leuk is het douche-circuit (letterlijk). Dat bestaat uit 13 stappen: Koude voetdouche, warme voetdouche, nog een keer die twee, warme rugdouche, koude stortdouche, warme fonteindouche, warme douche, lauwe rugdouche en daarna het voetencircuit omgekeerd. Je moet steeds doorlopen naar het volgende stationnetje. De douches kunnen ook niet apart van elkaar aan. Raar systeem, maar wel leuk. Morgen gaan we lekker verder genieten van het hotel.
We gingen namelijk eerst naar San Marino. Dat was wel een beetje onder het mom van 'nu we er toch zijn' maar ik had wel een leuke activiteit uitgezocht: Monte Titano, de hoogste berg van San Marino (ca. 750m). Slechts een half uur rijden, maar Google had besloten dat de hoofdweg naar San Marino niet goed genoeg was en stuurde ons door allerlei binnenweggetjes. Daar mag je namelijk gewoon 50 km/h, maar er wordt geen rekening gehouden met de drempels en vele gaten in de weg. Daar waren we snel klaar mee, dus reden we terug naar de hoofdweg die ons bracht naar de kabelbaan waarmee we de laatste +- 300 meter omhoog gingen. Van boven het je een prachtig uitzicht. Je kunt de kust makkelijk zien liggen, en natuurlijk hebben we ook het plaatselijke honkbalstadion gespot. Bovenop de berg is het oude dorp, met op de 3 toppen van de berg 3 torens. Ook was er een middeleeuws festival (dat achtervolgt ons een beetje), dus liepen er allerlei middeleeuws geklede types rond. We hebben zelfs een olifant gezien (geen echte helaas). Het oude dorp is mooi, zelfs met alle nieuwe dure winkels. Van elk punt heb je weer een ander uitzicht. Wij zijn zelfs een stukje over de oude stadsmuur gelopen, maar moesten vrij snel terug aangezien de auto maar een uur op zijn parkeerplek mocht staan. Wij hebben daar een 'Italiaans uurtje' van gemaakt; ruim anderhalf uur dus. Daarna weer weg uit San Marino en hup naar tussenstop nummer 2: Bologna.
In Bologna is een turnvriendin van Cayley op vakantie. Die wilde ze als het kan hoeft niet persé zou wel leuk zijn doe maar dan kan ook later misschien ontmoeten. Gewoon, om een foto te maken. Wij gingen eerst eten, gewoon stukken pizza dit keer in plaats van megapizza's, en daarna liepen we naar haar hotel. Zij zitten midden in het centrum, dus moesten we een flink eind lopen. Bologna leek een leuke stad, maar na een korte ontmoeting moesten wij snel weer door.
Het laatste stuk zou nog 2 uur rijden zijn, maar er stond weer eens file. Dit keer door een ongeluk. De file stond helemaal stil, dus wij hebben de toeristische route gereden. Dat deden we ook bij Padua, waar TomTom ons doodleuk van de snelweg afgooide richting de stad om ons er 8 kilometer verderop weer erop te sturen. Leuk, maar dat kost wel weer tol. Ook is de villa ruim 200 meter verwijderd van het punt waar TomTom 'bestemming bereikt' riep. Beide keren bijna goed, maar niet helemaal.
Waar we gisteren in het goedkoopste hotel zaten zitten we nu in he duurste. Wat krijg je daar dan voor? Nou: Hele grote kamers met onder andere een mega-douche, hoge bedden, een inloopkast voor Cayley en Diana, automatisch bestuurde zonnewerin, dakraam mét regensensor en gouden (mm, goudkleurige) randjes rond de schakelaars en stopcontacten. En ook een (ijskoud) zwembad, ontbijt in een prachtig beschilderde zaal, een hele grote bar, gratis fietsverhuur en een spa. Van die laatste hebben we gisterenavond nog even kunnen genieten. Leuk is het douche-circuit (letterlijk). Dat bestaat uit 13 stappen: Koude voetdouche, warme voetdouche, nog een keer die twee, warme rugdouche, koude stortdouche, warme fonteindouche, warme douche, lauwe rugdouche en daarna het voetencircuit omgekeerd. Je moet steeds doorlopen naar het volgende stationnetje. De douches kunnen ook niet apart van elkaar aan. Raar systeem, maar wel leuk. Morgen gaan we lekker verder genieten van het hotel.
zaterdag 29 juli 2017
28 Juli: Pescara-Rimini
We zijn al weer op 3/4 van onze reis door Italië. De eerste twee weken waren hectish: We raceden van stad naar stad, bekeken de figuurlijke hoogtepunten en gingen weer door. Deze laatste week doen we het iets rustiger aan. Eigenlijk zijn we gewoon 3 dagen onderweg naar Venetië. Tussen het rijden door (om het rijden heen eigenlijk) gaan we naar het strand. Vandaag ook: Na het ontbijt gingen we vroeg naar het strandje bij ons hotel. Daarna weer terug naar de kamer om te douchen en uit te checken. De auto inladen was nog wel een puntje: Voor het hotel zijn 3 laad-plekken. De auto in de voorste plek stond nogal ver naar achter en de achterste stond een beetje naar voren. Wij stonden dus bijna midden op de weg en bij het wegrijden hebben we een van de auto's op zn Italiaans een duwtje gegeven.
De rit naar Rimini is simpel: een rechte snelweg langs de kust. Dat maakte de rit echter niet minder lang; meer dan 3 uur deden we erover om in Rimini te komen. Bij het inrijden van het stadje vonden we een benzinepomp, maar zoals wel vaker werden zowel de pinpas als creditcard niet geaccepteerd door de benzinepompbetaalautomaat. We besloten wel om te gaan lunchen bij de naastgelegen pizzeria. Elke keer zeggen we weer: 'Laten we er nou 2 of 3 nemen, dat is meer dan genoeg'. De ober zei echter dat de pizza's 'normal size' waren dus namen we er gewoon vier. Nou, volgens bij is de maat van de pizza's zo afgesteld dat ze hem ook als rotonde kunnen gebruiken, dus konden we hem echt niet helemaal op. Na de megapizza reden we door naar ons hotel. Domdom had geen idee van het adres dus reden we met Google Maps. Die stuurde ons door alle kleine straatjes heen naar de goede straat... voorbij het hotel. Dus reden we nog een rondje en vonden we het: Een grijze blokkendoos met heel klein de naam (Pandora) op de voorkant.
Het hotel is sowieso een dingetje. Het is het goedkoopste hotel van de hele reis en dat is te merken. De check-in duurde een half uur en er was wel een parkeerplaats, maar de enige plek die over was was zo smal dat de auto er met geen mogelijkheid in kon worden gezet. Die stond dus ergens half over een zebrapad geparkeerd. De kamers zijn klein, met matige bedden en... Geen airconditioning! Lekker warm dus. Het is maar voor 1 nacht...
Nadat we waren geïnstalleerd gingen we weer naar het strand. We wilden gaan jet-skiën of op een bananenboot of zoiets, maar dat ging allemaal niet. Uiteindelijk zijn we gaan waterfietsen op een waterfiets met glijbaan. Ja, dat kan gewoon want de zee is hier heel kalm, zelfs in de sloot bij ons achter zijn meer golven (hier is het water alleen veel helderder). Het fietsen was leuk, en Cayley heeft weer leren duiken. In het bootje klimmen was nog wel een probleem. Het trappetje was namelijk vrij klein, dus Harry en ik moesten flinke toeren uithalen om erop te komen. Ik heb me daarbij nog gesneden aan een kapot schroefje. Terug op het strand, dat overigens voor 4/5 bezet is door stoelen en parasols waar je dik voor moet betalen, konden we nog even uitrusten en zwemmen. De zee is hier heel lang ondiep en heel helder, wat betekent dat je alles kunt zien. Bijna alles, want Cayley zag de kwal waardoor ze geprikt is even over het hoofd (hebben kwallen überhaupt een hoofd?). Met wat boterhammen met chocopasta hadden we avondeten genoeg en daarna was het tijd voor een warme nacht.
De rit naar Rimini is simpel: een rechte snelweg langs de kust. Dat maakte de rit echter niet minder lang; meer dan 3 uur deden we erover om in Rimini te komen. Bij het inrijden van het stadje vonden we een benzinepomp, maar zoals wel vaker werden zowel de pinpas als creditcard niet geaccepteerd door de benzinepompbetaalautomaat. We besloten wel om te gaan lunchen bij de naastgelegen pizzeria. Elke keer zeggen we weer: 'Laten we er nou 2 of 3 nemen, dat is meer dan genoeg'. De ober zei echter dat de pizza's 'normal size' waren dus namen we er gewoon vier. Nou, volgens bij is de maat van de pizza's zo afgesteld dat ze hem ook als rotonde kunnen gebruiken, dus konden we hem echt niet helemaal op. Na de megapizza reden we door naar ons hotel. Domdom had geen idee van het adres dus reden we met Google Maps. Die stuurde ons door alle kleine straatjes heen naar de goede straat... voorbij het hotel. Dus reden we nog een rondje en vonden we het: Een grijze blokkendoos met heel klein de naam (Pandora) op de voorkant.
Het hotel is sowieso een dingetje. Het is het goedkoopste hotel van de hele reis en dat is te merken. De check-in duurde een half uur en er was wel een parkeerplaats, maar de enige plek die over was was zo smal dat de auto er met geen mogelijkheid in kon worden gezet. Die stond dus ergens half over een zebrapad geparkeerd. De kamers zijn klein, met matige bedden en... Geen airconditioning! Lekker warm dus. Het is maar voor 1 nacht...
Nadat we waren geïnstalleerd gingen we weer naar het strand. We wilden gaan jet-skiën of op een bananenboot of zoiets, maar dat ging allemaal niet. Uiteindelijk zijn we gaan waterfietsen op een waterfiets met glijbaan. Ja, dat kan gewoon want de zee is hier heel kalm, zelfs in de sloot bij ons achter zijn meer golven (hier is het water alleen veel helderder). Het fietsen was leuk, en Cayley heeft weer leren duiken. In het bootje klimmen was nog wel een probleem. Het trappetje was namelijk vrij klein, dus Harry en ik moesten flinke toeren uithalen om erop te komen. Ik heb me daarbij nog gesneden aan een kapot schroefje. Terug op het strand, dat overigens voor 4/5 bezet is door stoelen en parasols waar je dik voor moet betalen, konden we nog even uitrusten en zwemmen. De zee is hier heel lang ondiep en heel helder, wat betekent dat je alles kunt zien. Bijna alles, want Cayley zag de kwal waardoor ze geprikt is even over het hoofd (hebben kwallen überhaupt een hoofd?). Met wat boterhammen met chocopasta hadden we avondeten genoeg en daarna was het tijd voor een warme nacht.
vrijdag 28 juli 2017
27 Juli: Paestum-Pescara
Vandaag stonden de laatste 'ouwe stenen', zoals Cayley het noemt, op het programma. Paestrum is namelijk vroeger een Griekse stad geweest, en drie tempels staan nog voor een groot deel overeind. Dus na een lekker ontbijt gingen we vroeg die kant op: 300 meter lopen naar de ingang. Entree €9,50, maar de grap is dat je alles van buiten het hek ook prachtig kunt zien. Sterker nog, het uitzicht van buiten het lage hek is misschien nog wel mooier dan van binnen. Na enig overleg besloten we dus niet naar binnen te gaan, maar om een stuk om het park te lopen en van buiten de 3 tempels te bekijken. Overigens stellen de rest van de opgravingen niks voor en zijn die waarschijnlijk alleen interessant met lange verhalen van een goede gids. Wij hadden daar geen tijd voor, wij moesten namelijk nog 300 km rijden naar Pescara.
Omdat we in Pescara nog naar het strand wilden reden we al weg om 11:00. Nog even broodjes halen bij een plaatselijke supermarkt en gaan. We moesten dwars door de apenijnen heen. Ik dacht: bergen, maar het bleef helaas bij grotendeels gecultiveerde heuvels. We maakten een tussenstop bij het dorpje Morcone, dat letterlijk tegen een berg heuvel) aan is geplakt. Klaarblijkelijk sliep iedereen daar; alle winkels en barretjes waren dicht op één na, die wel weer bij een mooi uitzichtpunt lag. Verderop moesten we nog even doorrijden om op de nieuwe tolweg richting het noorden te komen, maar raakten we in de war bij het bord Pescara dat ons naar de oude weg stuurde. Daardoor hebben we wel veel van de kust gezien maar deden we er wel een stuk langer over. Al met al zo'n 5 1/2 uur reistijd.
Pas om 17:30 lagen we op het strand, recht tegenover het hotel. De Adriatische zee is in tegenstelling tot de Middellandse zee vrij kalm; er is geen golfje te zien. Ook is het water zeer helder. Zelfs in de avond is het nog goed vertoeven op het strand, zelfs beter dan 's middags met die hoge temperaturen hier. Na anderhalf uur strand was het tijd voor eten: een T-bone steak en een stukje pizza, want dat kunnen we niet laten. Voor het eerst een goed stuk vlees in Italië. Na een korte wandeling, een potje yatzhee (dat schrijf je toch zo?) en een chocoshot was het al weer tijd om te gaan slapen. Nog 2 reisdagen tot Venetië...
Omdat we in Pescara nog naar het strand wilden reden we al weg om 11:00. Nog even broodjes halen bij een plaatselijke supermarkt en gaan. We moesten dwars door de apenijnen heen. Ik dacht: bergen, maar het bleef helaas bij grotendeels gecultiveerde heuvels. We maakten een tussenstop bij het dorpje Morcone, dat letterlijk tegen een berg heuvel) aan is geplakt. Klaarblijkelijk sliep iedereen daar; alle winkels en barretjes waren dicht op één na, die wel weer bij een mooi uitzichtpunt lag. Verderop moesten we nog even doorrijden om op de nieuwe tolweg richting het noorden te komen, maar raakten we in de war bij het bord Pescara dat ons naar de oude weg stuurde. Daardoor hebben we wel veel van de kust gezien maar deden we er wel een stuk langer over. Al met al zo'n 5 1/2 uur reistijd.
Pas om 17:30 lagen we op het strand, recht tegenover het hotel. De Adriatische zee is in tegenstelling tot de Middellandse zee vrij kalm; er is geen golfje te zien. Ook is het water zeer helder. Zelfs in de avond is het nog goed vertoeven op het strand, zelfs beter dan 's middags met die hoge temperaturen hier. Na anderhalf uur strand was het tijd voor eten: een T-bone steak en een stukje pizza, want dat kunnen we niet laten. Voor het eerst een goed stuk vlees in Italië. Na een korte wandeling, een potje yatzhee (dat schrijf je toch zo?) en een chocoshot was het al weer tijd om te gaan slapen. Nog 2 reisdagen tot Venetië...
donderdag 27 juli 2017
26 Juli: Meta-Paestum
Na nog even een halve watermeloen te hebben verorberd bij het ontbijt was het al weer tijd om weg te gaan uit ons hutje bij (boven) de zee. Vandaag is de eerste van vier lange rijdagen en staat de Amalfi kustweg op het programma, volgens velen de mooiste kustweg ter wereld. Nadat we (Vooral Diana) nog even voor de laatste keer de afwas hadden en het huisje schoon konden achterlaten op wat mieren na reden we weg.
De Amalfi kust is inderdaad prachtig. De zee is mooi blauw (niet zo donker als bij ons) en de uitstekende rotsen geven een mooi beeld. Alleen is vrijwel de hele kust bebouwd. Overal staan hotelletjes, huizen en appartementen met als gevolg veel geparkeerde auto's langs de toch al smalle weg. Uit het raam zagen we dan ook voornamelijk die auto's. Ergens stoppen was ook nauwelijks mogelijk aangezien zelfs de vluchthaven vol stonden met auto's. Een plaspauze deden we dan ook op het dak van een gesloten bed&breakfast, waar we gelukkig even onze benen konden strekken. Verder was het vooral een lange rit; de uitzichten waren meer van hetzelfde, net als de dorpjes en smalle weggetjes (en rijstijl van de Italianen). En: nergens strand. We zijn twee strandjes tegen gekomen, maar aangezien al die mensen uit al die hotels daar heen moeten om iets te doen te hebben zit iedereen daar dichter op elkaar dan kippen in het gemiddelde kippenhok. Niet echt een succes dus; wel mooi maar niet een leuke plek in het hoogseizoen.
Ons hotel, of een oude villa die dienst doet als hotel, is wél een leuke plek. Er is een prachtige tuin (denk ik, want wij hebben geen tijd om daar in te zitten) en het strand ligt op 2 km afstand. Daar moesten we natuurlijk heen, ook al was het al half 6. Gelukkig kan dat hier gewoon aangezien het gewoon altijd warm is. Éindelijk een gewoon strand met zand en schelpen en een warme Middellandse zee. Er was een hele harde onderstroom dus we mochten jammer genoeg maar een paar meter de zee in; net diep genoeg om een balletje te kunnen gooien. Na iets minder dan 2 uur en met 500 nieuwe turnfotos erbij gingen we terug naar het hotel, waar we allerlei lekkere hapjes aten (die achteraf plotsklaps 3 keer zo duur bleken te zijn...) en daarna als een blok in slaap vielen in onze veel te ruime kamers.
De Amalfi kust is inderdaad prachtig. De zee is mooi blauw (niet zo donker als bij ons) en de uitstekende rotsen geven een mooi beeld. Alleen is vrijwel de hele kust bebouwd. Overal staan hotelletjes, huizen en appartementen met als gevolg veel geparkeerde auto's langs de toch al smalle weg. Uit het raam zagen we dan ook voornamelijk die auto's. Ergens stoppen was ook nauwelijks mogelijk aangezien zelfs de vluchthaven vol stonden met auto's. Een plaspauze deden we dan ook op het dak van een gesloten bed&breakfast, waar we gelukkig even onze benen konden strekken. Verder was het vooral een lange rit; de uitzichten waren meer van hetzelfde, net als de dorpjes en smalle weggetjes (en rijstijl van de Italianen). En: nergens strand. We zijn twee strandjes tegen gekomen, maar aangezien al die mensen uit al die hotels daar heen moeten om iets te doen te hebben zit iedereen daar dichter op elkaar dan kippen in het gemiddelde kippenhok. Niet echt een succes dus; wel mooi maar niet een leuke plek in het hoogseizoen.
Ons hotel, of een oude villa die dienst doet als hotel, is wél een leuke plek. Er is een prachtige tuin (denk ik, want wij hebben geen tijd om daar in te zitten) en het strand ligt op 2 km afstand. Daar moesten we natuurlijk heen, ook al was het al half 6. Gelukkig kan dat hier gewoon aangezien het gewoon altijd warm is. Éindelijk een gewoon strand met zand en schelpen en een warme Middellandse zee. Er was een hele harde onderstroom dus we mochten jammer genoeg maar een paar meter de zee in; net diep genoeg om een balletje te kunnen gooien. Na iets minder dan 2 uur en met 500 nieuwe turnfotos erbij gingen we terug naar het hotel, waar we allerlei lekkere hapjes aten (die achteraf plotsklaps 3 keer zo duur bleken te zijn...) en daarna als een blok in slaap vielen in onze veel te ruime kamers.
dinsdag 25 juli 2017
25 Juli: Meta
We hadden een lekkere maar vooral ook koude eerste nacht. De airco heeft klaarblijkelijk 2 standen: uit en vriezen. Vannacht was het dan ook ijskoud in ons huisje aan (boven) zee. Na een ontbijtje met wederom een prachtig uitzicht was het tijd om wat te gaan doen. Wat? Nou, van strand hebben ze hier nog nooit gehoord. Op de camping zelf zijn gelukkig 2 zwembaden (die zo klein zijn dat je ze bijna met een vergrootglas moet zoeken, maar ok), dus besloten Cayley en ik om te gaan zwemmen. In het zwembad is een badmuts verplicht, wat voor enige hilariteit zorgde aangezien we geen idee hadden hoe we die dingen op ons hoofd moesten zetten. Volgens mij leken we een beetje op de smurfen maar we waren wel klaar om te zwemmen... Oftewel van de glijbaan af te gaan.
Er zijn 2 glijbanen: een lange rustige en een korte steile. Bij die laatste kom je nogal hard in het ondiepe water terecht. Normaal spetter je daarmee alleen de mensen in het zwembad nat, maar ik ga nogal hard op glijbanen. Het resultaat was dus dat de hele voorste rij stoelen ook nat werd, inclusief de handdoeken die daar op lagen en een enkele keer de mensen die daar zagen. Nadat ik het halve zwembad leeg had gespetterd was het tijd om te lunchen. Wat hebben we verder nog gedaan? Siësta gehouden, getafeltennisd, kaartspellen gespeeld, boek gelezen, gecryptogramd en genoten van het mooie uitzicht. Lekker rust gehouden dus. We zijn nu helemaal klaar voor de lange rijdagen die gaan komen. Hopelijk blijven die grote zwarte wolken een beetje uit de buurt...
Er zijn 2 glijbanen: een lange rustige en een korte steile. Bij die laatste kom je nogal hard in het ondiepe water terecht. Normaal spetter je daarmee alleen de mensen in het zwembad nat, maar ik ga nogal hard op glijbanen. Het resultaat was dus dat de hele voorste rij stoelen ook nat werd, inclusief de handdoeken die daar op lagen en een enkele keer de mensen die daar zagen. Nadat ik het halve zwembad leeg had gespetterd was het tijd om te lunchen. Wat hebben we verder nog gedaan? Siësta gehouden, getafeltennisd, kaartspellen gespeeld, boek gelezen, gecryptogramd en genoten van het mooie uitzicht. Lekker rust gehouden dus. We zijn nu helemaal klaar voor de lange rijdagen die gaan komen. Hopelijk blijven die grote zwarte wolken een beetje uit de buurt...
maandag 24 juli 2017
24 Juli: Pompeii-Meta
Na het debacle van gisteren weer vroeg op, vroeg ontbijten, inpakken en wegwezen. Een half uurtje lopen naar de 'Scavi di Pompei', oftewel de ruïnes van de oude stad die in 79 AD is begraven door een enorme hoeveelheid as en puin uit de Vesuvius. Doordat de stad in tegenstelling tot bijvoorbeeld Ostia in een keer onder een laag as kwam te liggen in plaats van in verloop van tijd verlaten te worden is er nog veel meer van over. Dat bleek al bij binnenkomst, waar we meteen tegen een groot amfitheater aan liepen (figuurlijk dan). Het was zeker niet zo groot als het Colosseum maar toch konden er 10000 mensen in... zeggen ze. Het parkbestuur vond het echter interessanter om te vermelden dat Pink Floyd er in '71 een album hebben opgenomen, net voor de uitbarsting dus (toch? niet? oh). In het naastgelegen paestrum was de expositie ook niet echt pakkend; die ging over Griekse vazen en andere Griekse spullen. Het werd duidelijk dat de Griekse cultuur een grote invloed had in Pompeii maar met het Paestrum zelf heeft het niks te maken.
We liepen door de straten verder, maar op een paar huizen (die overigens heel mooi moeten zijn geweest) na was alles afgesloten. Zelfs de weg naar de toegangspoort was afgesloten. Sommige delen waren alleen open na 14:30 of tot 12:00. Kortom, veel hekken en sloten en weinig vrijheid. Toch hebben we veel mooie dingen gezien. Onder andere het forum met grote tempel (waar we ook gezandstraald zijn), een groot en klein theater en een bordeel. Van die laatste bleken ze er nogal veel gehad te hebben vroeger. Het was leuk, maar druk en heel heet. Om 14:00 liepen we terug richting het hotel, waar de auto nog stond, en reden we weg richting de shopping mall.
Wat moeten we in de shopping mall? Nou, inkopen doen. We gaan namelijk kamperen en moeten dus zelf eten maken. We hebben onder andere een mega-watermeloen gekocht: 9.7 kilo! En het was nog een van de kleinere ook; er lagen ook watermeloenen van 15 en zelfs 17 kilo! Ook hebben we geluncht en zag Cayley toch nog kans om nog even een t-shirt te kopen.
Na het shoppen reden we naar de camping over een prachtige kustweg. Minder prachtig waren de brandhaarden die op verschillende bergen te zien waren. De camping zit in een dorpje bij de kust, met smalle steile weggetjes. Het begon net als Tivoli, maar op een gegeven moment werd het zo smal dat we met de spiegels ingeklapt door de steegjes moesten rijden. Over de laatste 500 meter hebben we 15 minuten gedaan. Overigens is er ook gewoon een bredere toegangsweg, maar die vindt de domdom niet leuk denk ik.
We zitten misschien wel in het mooiste huisje op de hele camping. We zitten vrij hoog op de rots met een vrij uitzicht over de baai. Na een prachtige zonsondergang deden we (vooral Diana) nog de was, die buiten kan hangen aangezien we in het laatste huisje van de rij zitten. Morgen gaan we lekker genieten van deze mooie plek.
We liepen door de straten verder, maar op een paar huizen (die overigens heel mooi moeten zijn geweest) na was alles afgesloten. Zelfs de weg naar de toegangspoort was afgesloten. Sommige delen waren alleen open na 14:30 of tot 12:00. Kortom, veel hekken en sloten en weinig vrijheid. Toch hebben we veel mooie dingen gezien. Onder andere het forum met grote tempel (waar we ook gezandstraald zijn), een groot en klein theater en een bordeel. Van die laatste bleken ze er nogal veel gehad te hebben vroeger. Het was leuk, maar druk en heel heet. Om 14:00 liepen we terug richting het hotel, waar de auto nog stond, en reden we weg richting de shopping mall.
Wat moeten we in de shopping mall? Nou, inkopen doen. We gaan namelijk kamperen en moeten dus zelf eten maken. We hebben onder andere een mega-watermeloen gekocht: 9.7 kilo! En het was nog een van de kleinere ook; er lagen ook watermeloenen van 15 en zelfs 17 kilo! Ook hebben we geluncht en zag Cayley toch nog kans om nog even een t-shirt te kopen.
Na het shoppen reden we naar de camping over een prachtige kustweg. Minder prachtig waren de brandhaarden die op verschillende bergen te zien waren. De camping zit in een dorpje bij de kust, met smalle steile weggetjes. Het begon net als Tivoli, maar op een gegeven moment werd het zo smal dat we met de spiegels ingeklapt door de steegjes moesten rijden. Over de laatste 500 meter hebben we 15 minuten gedaan. Overigens is er ook gewoon een bredere toegangsweg, maar die vindt de domdom niet leuk denk ik.
We zitten misschien wel in het mooiste huisje op de hele camping. We zitten vrij hoog op de rots met een vrij uitzicht over de baai. Na een prachtige zonsondergang deden we (vooral Diana) nog de was, die buiten kan hangen aangezien we in het laatste huisje van de rij zitten. Morgen gaan we lekker genieten van deze mooie plek.
23 Juli: Napels-Pompeii
Vandaag gaan we naar te top van de Vesuvius... Toch? Nou, nee dus. Het gebied rond Napels wordt namelijk al een tijdje geteisterd door bosbranden. Vanuit Napels konden we hier en daar wat rook zien, maar de grote rookwolken die we in het nieuws zagen waren verdwenen. Aangezien niemand bij een toeristeninformatiepunt of bij het hotel iets wist besloten we om er naar toe te rijden. Dat hield in om half 7 opstaan, als eerste de ontbijtzaal binnen lopen, snel koffers inpakken en uitchecken, door de domdom een 2x een afgesloten weg ingestuurd worden en 3 keer rond dezelfde rotonde moeten om uiteindelijk uit onze sloppenwijk door de smalle wegen om 9:15 bij de toegangspoort te staan. Daar stonden 3 Italiaanse agenten en één helper die soort van Engels sprak alle toeristen tegen te houden. De Vesuvius is voorlopig dicht. Daarmee komt het letterlijke hoogtepunt van de reis te vervallen.
Op het punt waar we konden komen hadden we al wel een prachtig uitzicht over de baai van Napels. Dus bleven we even boven staan, samen met twee andere Nederlanders die ook voor niks aan waren komen rijden: Tjitse en Titia. Daarmee hebben we koffie staan drinken en daarna zijn we maar doorgereden naar ons hotel in Pompeii mét zwembad... Toch? Nee hoor, dat hadden we zelf verkeerd gedacht. Wel grote kamers met luxe douche. We zijn even naar het moderne centrum gelopen van Pompeii, waar een kerk en een mooi stadhuis staan aan een plein. Voor de rest ziet het er niet uit, zoals de meeste steden hier. De rest van de dag werd besteed aan siësta, spelletjes (Harry en Ryan) en shoppen bij de plaatselijke mall (raad zelf maar wie). Lekker rustig aan dus; morgen weer een dag.
Op het punt waar we konden komen hadden we al wel een prachtig uitzicht over de baai van Napels. Dus bleven we even boven staan, samen met twee andere Nederlanders die ook voor niks aan waren komen rijden: Tjitse en Titia. Daarmee hebben we koffie staan drinken en daarna zijn we maar doorgereden naar ons hotel in Pompeii mét zwembad... Toch? Nee hoor, dat hadden we zelf verkeerd gedacht. Wel grote kamers met luxe douche. We zijn even naar het moderne centrum gelopen van Pompeii, waar een kerk en een mooi stadhuis staan aan een plein. Voor de rest ziet het er niet uit, zoals de meeste steden hier. De rest van de dag werd besteed aan siësta, spelletjes (Harry en Ryan) en shoppen bij de plaatselijke mall (raad zelf maar wie). Lekker rustig aan dus; morgen weer een dag.
zondag 23 juli 2017
22 Juli: Napels
Na de lange rit van gisterenavond waren we wel toe aan een beetje bijslapen. Dus besloten we om lekker uit te slapen en pas om 9 uur te ontbijten. Dat ontbijt is niet echt lekker; het brood is hard en de koffie niet te zuipen. Zelfs de chocomel is vies; het leek meer op rioolwater. Uiteindelijk hebben we met zn allen lekker watermeloen gegeten; het enige pluspunt van het ontbijt. Nadat we een soort van planning hadden gemaakt op het dakterras metzonder uitzicht gingen we richting het metrostation. Of althans, dat dachten we.
We liepen 600 meter door deze bijna sloppenwijk en kwamen terecht in een bijna uitgestorven station. Even vragen waar de metro is; er staat tenslotte een grote 'M' buiten. Die is dr niet, alleen een trein naar de metro toe. Waar kunnen we kaartjes kopen? Nou, dat kan alleen bij de koffiebar. Jaja, dachten we eerst, maar het was dus echt waar. De kaartjes moesten worden afgestempeld in apparaten die je als je dat niet weet zo over het hoofd ziet. De trein zelf komt uit het jaar 0, maar we waren al snel (na een uur te hebben gedaan om überhaupt in de trein te komen) bij het ondergrondse station. Het leek wel een soort Disney-attractie: groot, donker, verlaten, allerlei verschillende metalen muren en veel ongedefinieerde buizen en pijpen. De metro bleek uiteindelijk 500 meter verderop te liggen, en daarna nog een meter of 75 naar beneden. Het eindstation midden in Napels was ook bijna leeg... net als de stad zelf. Slaapt iedereen uit op zaterdag? Het is al lunchtijd hoor.
Onze lunch was niet heel bijzonder behalve de warme chocolademelk, die was namelijk bijzonder sterk. Nou noem ik chocolademelk hier al spottend chocoladeshots aangezien er zo in een kopje meer cafeïne zit dan in alle chocomelk die ik in Nederland in een maand drink, maar deze sloeg echt alles. Er zat volgens mij alleen gesmolten cacao in het kopje; mn lepel kon bijna rechtop staan en zelfs na 2 zakjes suiker was het nog veel te bitter. Nee, napols is nog niet echt een chocosucces.
Eindelijk was het tijd voor de eerste bezichtiging: Galleria Borbonica. Deze ondergrondse gangen zijn in de middeleeuwen uitgegraven als steengroeve en daarna als vluchtroute voor het plaatselijke bestuur. In de 2de wereldoorlog zijn ze gebruikt als schuilkelders en daarna nog als dumpplaats voor illegale motorvoertuigen van de politie. Het verhaal van de goed engels sprekende gids ging vooral over de oorlog, de 'bezetting' (quotes zijn om een reden) en de bombardementen. Ze noemde het 'platgebombardeerd', maar de stad zag er in vergelijking met veel andere 'platgebombardeerde' steden nog goed uit. Onder andere de Basiliek en het paleis waren niet getroffen. Al met al had het wat weg van de mergelgroeve in Maastricht (die nu in brand staat).
Na de grot maakten Harry en ik een rondje over het grote plein en bekeken de nietplatgebombardeerde Dom terwijl Cayley schoenen ging kopen. Dat laatste liep iets uit waardoor we te laat waren om het kasteel bij de haven te bezoeken. We maakten dus maar een wandeling door de haven, onder andere door de veerhaven. Na avondeten bij de McDonald's (lekker even een andere smaak) gingen we terug naar het hotel. De Napolitanen waren namelijk wakker geworden en het was heel druk in de stad.
De weg terug met de trein verliep verder goed, maar alleen omdat we wisten wat we deden. De metros rijden hier trouwens net zoals de auto's: Dan weer hard, dan weer niet, remmen, toch weer versnellen etc. Ach, we raken eraan gewend.
We liepen 600 meter door deze bijna sloppenwijk en kwamen terecht in een bijna uitgestorven station. Even vragen waar de metro is; er staat tenslotte een grote 'M' buiten. Die is dr niet, alleen een trein naar de metro toe. Waar kunnen we kaartjes kopen? Nou, dat kan alleen bij de koffiebar. Jaja, dachten we eerst, maar het was dus echt waar. De kaartjes moesten worden afgestempeld in apparaten die je als je dat niet weet zo over het hoofd ziet. De trein zelf komt uit het jaar 0, maar we waren al snel (na een uur te hebben gedaan om überhaupt in de trein te komen) bij het ondergrondse station. Het leek wel een soort Disney-attractie: groot, donker, verlaten, allerlei verschillende metalen muren en veel ongedefinieerde buizen en pijpen. De metro bleek uiteindelijk 500 meter verderop te liggen, en daarna nog een meter of 75 naar beneden. Het eindstation midden in Napels was ook bijna leeg... net als de stad zelf. Slaapt iedereen uit op zaterdag? Het is al lunchtijd hoor.
Onze lunch was niet heel bijzonder behalve de warme chocolademelk, die was namelijk bijzonder sterk. Nou noem ik chocolademelk hier al spottend chocoladeshots aangezien er zo in een kopje meer cafeïne zit dan in alle chocomelk die ik in Nederland in een maand drink, maar deze sloeg echt alles. Er zat volgens mij alleen gesmolten cacao in het kopje; mn lepel kon bijna rechtop staan en zelfs na 2 zakjes suiker was het nog veel te bitter. Nee, napols is nog niet echt een chocosucces.
Eindelijk was het tijd voor de eerste bezichtiging: Galleria Borbonica. Deze ondergrondse gangen zijn in de middeleeuwen uitgegraven als steengroeve en daarna als vluchtroute voor het plaatselijke bestuur. In de 2de wereldoorlog zijn ze gebruikt als schuilkelders en daarna nog als dumpplaats voor illegale motorvoertuigen van de politie. Het verhaal van de goed engels sprekende gids ging vooral over de oorlog, de 'bezetting' (quotes zijn om een reden) en de bombardementen. Ze noemde het 'platgebombardeerd', maar de stad zag er in vergelijking met veel andere 'platgebombardeerde' steden nog goed uit. Onder andere de Basiliek en het paleis waren niet getroffen. Al met al had het wat weg van de mergelgroeve in Maastricht (die nu in brand staat).
Na de grot maakten Harry en ik een rondje over het grote plein en bekeken de nietplatgebombardeerde Dom terwijl Cayley schoenen ging kopen. Dat laatste liep iets uit waardoor we te laat waren om het kasteel bij de haven te bezoeken. We maakten dus maar een wandeling door de haven, onder andere door de veerhaven. Na avondeten bij de McDonald's (lekker even een andere smaak) gingen we terug naar het hotel. De Napolitanen waren namelijk wakker geworden en het was heel druk in de stad.
De weg terug met de trein verliep verder goed, maar alleen omdat we wisten wat we deden. De metros rijden hier trouwens net zoals de auto's: Dan weer hard, dan weer niet, remmen, toch weer versnellen etc. Ach, we raken eraan gewend.
zaterdag 22 juli 2017
21 Juli: Tivoli-Napels
Toen de zon op kwam werd duidelijk dat we niet echt in Tivoli zitten maar een stukje ervandaan. Het oude stadje ligt namelijk boven op de heuvel. Omdat eigenlijk alleen Villa d'Este op het programma stond sliepen we een beetje uit (8:00 is uitslapen voor ons) en nadat we hadden ontbeten, waren uitgecheckt en de koffers naar de auto hadden gezeuld reden we weg. De Domdom wilde ons een of ander gatenkaasweggetje insturen, maar dat deden we niet. Ook omkeren op een 80-kilometer weg leek ons geen goed idee, dus we pakten Google Maps erbij. Het gekke was dat de telefoons van Cayley en Harry ons allebei een andere kant op wilden hebben, wat tot een niet zo sfeervolle situatie leidde. Uiteindelijk zijn we helemaal om de Tivoli heen gereden, door smalle straatjes en steegjes, alvorens we op een parkeerplaats kwamen die duidelijk niet bedoeld was voor toeristen. Maar ja; parkeerplaats is parkeerplaats. We moesten nog wel een stukje lopen, en ook hier hadden we allemaal onze eigen beste route. Uiteindelijk zijn we wonder boven wonder toch met z'n vieren aangekomen bij Villa d'Este.
Vanuit de villa heb je een prachtig uitzicht over het omringende gebied. Dat moet nog mooier zijn geweest toen de nieuwbouwplaatsjes er nog niet stonden. We kwamen echter voor de prachtige tuinen, die vanwege het steile landschap gelaagd naar beneden lopen. In de tuinen staan allerlei grote en kleine fonteinen, stromen stroompjes en er zijn zelfs twee watervallen; een waar spektakel dus. De belangrijkste attractie is volgens de brochure echter het waterorgel, dat 5 keer per dag speelt. Dus stonden wij om 12:30 trouw klaar voor... voor niks eigenlijk. De deurtjes gingen open, het licht ging aan en het orgel begon te spelen. Geen bijzonder liedje of zo, en nog vals ook. Zelfs een antiek Amsterdams draaiorgel speelt beter. Ook was er niets van een waterspektakel; de fonteintjes stroomden gewoon door alsof er niks aan de hand was. Na 5 minuten gingen de deurtjes weer dicht en dat was het. Gelukkig was de rest van de tuin wel de moeite waard.
Nadat we de halve berg weer op en af waren gelopen naar de auto en onderweg een niet al te lekkere lunch op hadden gingen we weer terug naar het hotel om nog even lekker te zwemmen. Nou ja, Cayley was meer geïnteresseerd in de grote opblaasbeesten ('floaties' of zo) waar je op kan liggen en vanaf kan vallen. Pas om 20:30 reden we weg naar Napels. We dachten in 2 uur er naartoe te rijden, maar mede door wat files duurde het ruim 3 uur. De Italianen kunnen trouwens óf niet rijden óf ze zijn dronken; waarschijnlijk allebei. Ze rijden midden tussen twee banen, schommelen tussen 80 en 130 km/h, steken hun grote lichten aan op de snelweg, laten hun knipperlicht uitstaan of gaan inhalen zonder te kijken en richting aan te geven. Zo'n laatste actie van een vrachtwagen leidde bijna tot een ongeluk maar gelukkig konden we op tijd uitwijken. Pffft
We zitten in ons hotel in een buitenwijk van Napels, die er totaal niet uitziet. Afval op straat, gebouwen zonder verf, donkere steegjes etc. Het hotel zelf is gelukkig prima, maar de buurt niet echt. We zitten op twee kamers op dezelfde verdieping, maar binnenlangs moet je 3 minuten lopen om van de ene naar de andere kamer te komen. Nog even de blog schrijven en daarna vielen we om 1:00 als een blok in slaap.
Vanuit de villa heb je een prachtig uitzicht over het omringende gebied. Dat moet nog mooier zijn geweest toen de nieuwbouwplaatsjes er nog niet stonden. We kwamen echter voor de prachtige tuinen, die vanwege het steile landschap gelaagd naar beneden lopen. In de tuinen staan allerlei grote en kleine fonteinen, stromen stroompjes en er zijn zelfs twee watervallen; een waar spektakel dus. De belangrijkste attractie is volgens de brochure echter het waterorgel, dat 5 keer per dag speelt. Dus stonden wij om 12:30 trouw klaar voor... voor niks eigenlijk. De deurtjes gingen open, het licht ging aan en het orgel begon te spelen. Geen bijzonder liedje of zo, en nog vals ook. Zelfs een antiek Amsterdams draaiorgel speelt beter. Ook was er niets van een waterspektakel; de fonteintjes stroomden gewoon door alsof er niks aan de hand was. Na 5 minuten gingen de deurtjes weer dicht en dat was het. Gelukkig was de rest van de tuin wel de moeite waard.
Nadat we de halve berg weer op en af waren gelopen naar de auto en onderweg een niet al te lekkere lunch op hadden gingen we weer terug naar het hotel om nog even lekker te zwemmen. Nou ja, Cayley was meer geïnteresseerd in de grote opblaasbeesten ('floaties' of zo) waar je op kan liggen en vanaf kan vallen. Pas om 20:30 reden we weg naar Napels. We dachten in 2 uur er naartoe te rijden, maar mede door wat files duurde het ruim 3 uur. De Italianen kunnen trouwens óf niet rijden óf ze zijn dronken; waarschijnlijk allebei. Ze rijden midden tussen twee banen, schommelen tussen 80 en 130 km/h, steken hun grote lichten aan op de snelweg, laten hun knipperlicht uitstaan of gaan inhalen zonder te kijken en richting aan te geven. Zo'n laatste actie van een vrachtwagen leidde bijna tot een ongeluk maar gelukkig konden we op tijd uitwijken. Pffft
We zitten in ons hotel in een buitenwijk van Napels, die er totaal niet uitziet. Afval op straat, gebouwen zonder verf, donkere steegjes etc. Het hotel zelf is gelukkig prima, maar de buurt niet echt. We zitten op twee kamers op dezelfde verdieping, maar binnenlangs moet je 3 minuten lopen om van de ene naar de andere kamer te komen. Nog even de blog schrijven en daarna vielen we om 1:00 als een blok in slaap.
vrijdag 21 juli 2017
20 Juli: Rome-Tivoli
Zoals ik gisteren al schreef is het openbaar vervoer in Rome en omstreken nogal raar. Tijdens het drama gisteren lazen we al dat er vanochtend stakingen zouden zijn en dat er dus geen bussen, trams, metro's etc. zouden rijden tot 12:30, maar tijdens onze lange wandeling naar het centum van Rome kwam de bus toch langs rijden. Dat scheelde weer een paar kilometer lopen, wat best fijn is in de tropische temperaturen hier. In het centrum staan nog een paar kerken en het pantheon op het programma. Bijna allemaal maken ze deel uit van de thriller Angels and Demons, die ik iedereen kan aanraden om te kijken.
We stapten uit de bus net voor de Tiber. Aan de overkant la9 kerk numero 1: De San Giovanni. Helaas was deze gesloten tot 16:00 's middags. Wie sluit er nou weer een kerk voor de helft van de dag. Dan maar doorlopen naar bestemming numero 2, de Sant Agnese aan het piazza Navona. Daar waren we al geweest, maar toch zijn we even verdwaald (waardoor we wel langs een supermarktje kwamen). De kerk sloot net voor onze neus, wat jammer is aangezien we nu een mooie kerk hebben gemist waarin de enige Nederlandse paus ooit in is vereeuwigd (Adri-anus, wat waarschijnlijk op die manier is geschreven omdat hij niet echt geliefd was). Met de gedachte dat alle kerken wel dicht zouden zijn in de middag gingen we lunchen en sloegen we de Maria sopra minerva over, waadoor we de bekende olifant van bernini hebben gemist (oeps, ik dacht dat die ergens anders stond).
Daarna door naar het pantheon, dat tegenwoordig trouwens ook dienstdoet als kerk. De koepel was toch weer groter dan ik me kon herinneren. Het blijft prachtig, en het is toch knap dat hoe ze dit in elkaar hebben kunnen zetten. Bij de volgende kerk (sant Ignazio) was de bouw iets minder moeilijk; hij heeft namelijk een plat dak. Toch is hij zo geschilderd dat het lijkt alsof het dak rond is en er is zelfs een koepel geschilderd die vanaf alle hoeken net echt lijkt. Pas als je het weet zie je het. Ik vind het de mooiste kerk van Rome, en misschien wel de mooiste van allemaal.
Na de cappuchino snel door naar de volgende kerk (nou ja, klooster met kerk), die bij ons het knekelkerkje heet. Natuurlijk niet voordat we nog even een kijkje hadden genomen bij de Trevi, waar het overdag net zo druk is als 's avonds. Het klooster bevat 5 kamers waarin echte mensenbotten (vooral van de orde van de Kapucijnen) op bepaalde manieren gerangschikt zijn. Tussen die botten staan en liggen volledige skeletten, soms met monnikskleding aan. Ik vond het niet eng, maar wel heel luguber en niet echt mooi. Het was duidelijk met heel veel geduld gemaakt, maar het is zeg maar niet onze hobby. Als laatste bezochten we nog 2 kerken; De santa maria della vitoria (die iets met vuur te maken heeft) en de santa maria Delhi angeli dat is gebouwd in/op de resten van een oud romeins badhuis.
Na deze lange tocht was het tijd om naar onze volgende bestemming te rijden: Tivoli. Dit plaatsje ligt op ongeveer 30 kilometer ten oosten van Rome, dus we dachten: Daar rijden we zo heen. Niet dus; na iets meer dan een uur waren we er nog niet en besloten we wat te gaan eten. We kwamen terecht in een bikers-tent waar we hele grote pizza's en salade kregen (nou ja, we moesten wel betalen hoor). Euh, dat kregen we niet allemaal op, zeker niet om 10 uur 's avonds. Dan kan ik helemaal niet meet slapen...
We stapten uit de bus net voor de Tiber. Aan de overkant la9 kerk numero 1: De San Giovanni. Helaas was deze gesloten tot 16:00 's middags. Wie sluit er nou weer een kerk voor de helft van de dag. Dan maar doorlopen naar bestemming numero 2, de Sant Agnese aan het piazza Navona. Daar waren we al geweest, maar toch zijn we even verdwaald (waardoor we wel langs een supermarktje kwamen). De kerk sloot net voor onze neus, wat jammer is aangezien we nu een mooie kerk hebben gemist waarin de enige Nederlandse paus ooit in is vereeuwigd (Adri-anus, wat waarschijnlijk op die manier is geschreven omdat hij niet echt geliefd was). Met de gedachte dat alle kerken wel dicht zouden zijn in de middag gingen we lunchen en sloegen we de Maria sopra minerva over, waadoor we de bekende olifant van bernini hebben gemist (oeps, ik dacht dat die ergens anders stond).
Daarna door naar het pantheon, dat tegenwoordig trouwens ook dienstdoet als kerk. De koepel was toch weer groter dan ik me kon herinneren. Het blijft prachtig, en het is toch knap dat hoe ze dit in elkaar hebben kunnen zetten. Bij de volgende kerk (sant Ignazio) was de bouw iets minder moeilijk; hij heeft namelijk een plat dak. Toch is hij zo geschilderd dat het lijkt alsof het dak rond is en er is zelfs een koepel geschilderd die vanaf alle hoeken net echt lijkt. Pas als je het weet zie je het. Ik vind het de mooiste kerk van Rome, en misschien wel de mooiste van allemaal.
Na de cappuchino snel door naar de volgende kerk (nou ja, klooster met kerk), die bij ons het knekelkerkje heet. Natuurlijk niet voordat we nog even een kijkje hadden genomen bij de Trevi, waar het overdag net zo druk is als 's avonds. Het klooster bevat 5 kamers waarin echte mensenbotten (vooral van de orde van de Kapucijnen) op bepaalde manieren gerangschikt zijn. Tussen die botten staan en liggen volledige skeletten, soms met monnikskleding aan. Ik vond het niet eng, maar wel heel luguber en niet echt mooi. Het was duidelijk met heel veel geduld gemaakt, maar het is zeg maar niet onze hobby. Als laatste bezochten we nog 2 kerken; De santa maria della vitoria (die iets met vuur te maken heeft) en de santa maria Delhi angeli dat is gebouwd in/op de resten van een oud romeins badhuis.
Na deze lange tocht was het tijd om naar onze volgende bestemming te rijden: Tivoli. Dit plaatsje ligt op ongeveer 30 kilometer ten oosten van Rome, dus we dachten: Daar rijden we zo heen. Niet dus; na iets meer dan een uur waren we er nog niet en besloten we wat te gaan eten. We kwamen terecht in een bikers-tent waar we hele grote pizza's en salade kregen (nou ja, we moesten wel betalen hoor). Euh, dat kregen we niet allemaal op, zeker niet om 10 uur 's avonds. Dan kan ik helemaal niet meet slapen...
donderdag 20 juli 2017
19 Juli: Ostia
Vandaag ontsnappen we aan de drukte van Rome; we gaan naar de oude havenstad Ostia, zo'n 24 kilometer vanaf het forum romanum. Kippeeindje dus, maar Diana stond erop dat we met het openbaar vervoer gingen. Eerst met de bus, dan met de trein. Dat hebben we geweten...
Bussen komen hier op de tijden die de buschauffeurs het best uit komen. Ondanks dat bus 31 richting het station om het kwartier hoort te rijden hebben we ruim een half uur bij de halte staan wachten. Dezelfde bus de andere kant op was wel 3 keer langs gekomen. Ook was er het probleem dat mijn 3-dagen-gratis-openbaar-vervoer-voor-€18-kaart per ongeluk was meegewassen waardoor hij nauwelijks meer te gebruiken is. Gelukkig ben ik op een of andere manier wel gewoon heen en weer gekomen. We waren ook pas laat in Ostia, waar we na een cappuccino/latte machiato (dat is volgens mij gewoon melk met daarin 5 verdwaalde koffiebonen) doorliepen naar de opgravingen.
Ostia Antica is net zoiets als Pompei, maar hier mag je gewoon bijna overal op, aan, achter en doorheen lopen. Het eerste stuk is de necropolis, waarvan maar weinig te zien is. Daarachter staat echter een volledig (deels gerestaureerd) theater, waar je zoals gezegd ook overal heen mag. In dit geval bijna overal, want er worden zo nu en dan nog voorstellingen gegeven op het podium waar vroeger de achtermuur stond. Naast het amfitheater waren allerlei mozaïeken te zien en er staat een halve tempel. Na een iets te dure lunch, die eens een keer niet bestond uit pizza (boontjes! Courgette! Vlees!) liepen we verder naar de oude stad. Een straat wist ik me nog te herinneren: De 'via Della casa di Diana' oftewel het straat van het huis van Diana. In die straat staatn onder andere overblijfselen van een oude taverne, met een barretje en hele grote deels ondergrondse wijnkruik.
Achterin is er bijna niemand meer in het park, en we liepen en klauterden door de oude straatjes, tempels en huizen. Helemaal achteraan was vroeger een badhuis, waarvan de mozaïeken nog goed te zien zijn. Vanaf boven heb je een prachtig uitzicht op het park. Ook klommen we door wat ondergrondse gangetjes die vroeger ongetwijfeld voor slaven bedoeld zullen zijn geweest. Het is echt een hele fijne plek, maar we hadden nog een tweede doel: het strand.
Tegenwoordig zijn de meeste stranden privé en moet je betalen om erop te komen. Zo ook het strand waar wij uitkwamen, maar aangezien het al 6 uur was zijn wij gewoon op het strand gaan zitten. Tenminste, wat er nog over was, want de helft stond vol met een soort prive-kleedkamers op piertjes en de andere helft met strandstoelen. We hebben even lekker in de Middellandse zee gezwommen en daarna was het tijd om huiswaarts te gaan.
We misten net onze trein, maar aangezien die om het kwartier rijden was dat niet zo'n probleem. Echter liet de bus weer geheel lang op zich wachten. Sterker nog, hij kwam helemaal niet, dus zijn wij na een uur(!) wachten in de metro gestapt. Die route is een stuk langer, aangezien we heel Rome door moeten (van zuid-west naar west, maar via het Colosseum en ten noorden van het vaticaan) en daarna nog een stuk moeten lopen. De bussen de andere kant op reden overigens wél gewoon. We hebben er maar liefst 5 langs zien komen! Uiteindelijk deden we 3 uur over een afstand die met de auto in 45 minuten kunnen afleggen.
Morgen gaan we naar het centrum van Rome met de bus om... O nee, het openbaar vervoer ligt plat want er zijn stakingen. Pfff...
Bussen komen hier op de tijden die de buschauffeurs het best uit komen. Ondanks dat bus 31 richting het station om het kwartier hoort te rijden hebben we ruim een half uur bij de halte staan wachten. Dezelfde bus de andere kant op was wel 3 keer langs gekomen. Ook was er het probleem dat mijn 3-dagen-gratis-openbaar-vervoer-voor-€18-kaart per ongeluk was meegewassen waardoor hij nauwelijks meer te gebruiken is. Gelukkig ben ik op een of andere manier wel gewoon heen en weer gekomen. We waren ook pas laat in Ostia, waar we na een cappuccino/latte machiato (dat is volgens mij gewoon melk met daarin 5 verdwaalde koffiebonen) doorliepen naar de opgravingen.
Ostia Antica is net zoiets als Pompei, maar hier mag je gewoon bijna overal op, aan, achter en doorheen lopen. Het eerste stuk is de necropolis, waarvan maar weinig te zien is. Daarachter staat echter een volledig (deels gerestaureerd) theater, waar je zoals gezegd ook overal heen mag. In dit geval bijna overal, want er worden zo nu en dan nog voorstellingen gegeven op het podium waar vroeger de achtermuur stond. Naast het amfitheater waren allerlei mozaïeken te zien en er staat een halve tempel. Na een iets te dure lunch, die eens een keer niet bestond uit pizza (boontjes! Courgette! Vlees!) liepen we verder naar de oude stad. Een straat wist ik me nog te herinneren: De 'via Della casa di Diana' oftewel het straat van het huis van Diana. In die straat staatn onder andere overblijfselen van een oude taverne, met een barretje en hele grote deels ondergrondse wijnkruik.
Achterin is er bijna niemand meer in het park, en we liepen en klauterden door de oude straatjes, tempels en huizen. Helemaal achteraan was vroeger een badhuis, waarvan de mozaïeken nog goed te zien zijn. Vanaf boven heb je een prachtig uitzicht op het park. Ook klommen we door wat ondergrondse gangetjes die vroeger ongetwijfeld voor slaven bedoeld zullen zijn geweest. Het is echt een hele fijne plek, maar we hadden nog een tweede doel: het strand.
Tegenwoordig zijn de meeste stranden privé en moet je betalen om erop te komen. Zo ook het strand waar wij uitkwamen, maar aangezien het al 6 uur was zijn wij gewoon op het strand gaan zitten. Tenminste, wat er nog over was, want de helft stond vol met een soort prive-kleedkamers op piertjes en de andere helft met strandstoelen. We hebben even lekker in de Middellandse zee gezwommen en daarna was het tijd om huiswaarts te gaan.
We misten net onze trein, maar aangezien die om het kwartier rijden was dat niet zo'n probleem. Echter liet de bus weer geheel lang op zich wachten. Sterker nog, hij kwam helemaal niet, dus zijn wij na een uur(!) wachten in de metro gestapt. Die route is een stuk langer, aangezien we heel Rome door moeten (van zuid-west naar west, maar via het Colosseum en ten noorden van het vaticaan) en daarna nog een stuk moeten lopen. De bussen de andere kant op reden overigens wél gewoon. We hebben er maar liefst 5 langs zien komen! Uiteindelijk deden we 3 uur over een afstand die met de auto in 45 minuten kunnen afleggen.
Morgen gaan we naar het centrum van Rome met de bus om... O nee, het openbaar vervoer ligt plat want er zijn stakingen. Pfff...
woensdag 19 juli 2017
18 Juli: Rome
Vandaag weer een drukke dag; 2 hoogtepunten op historisch gebied staan op het programma: Het Colosseum en het forum Romanum. Vroeg op en dit keer met de bus naar het dichtstbijzijnde metrostation. In tegenstelling tot de metro's gaan bussen niet als een trein (huh? figuurlijk dus hè). Het verkeer is nogal druk en mede daardoor komen ze op een tijd die ze zelf willen. Daardoor waren we betrekkelijk laat bij ons metrostation en dus onze eindhalte tussen het Colosseum en forum in. Daardoor stond er een enorme rij voor de kassa, maar wij hebben een Roma pas. Toch moeten Cayley en ik wel tickets hebben (zij gratis, ik met korting) en dus liepen we om de rij heen naar de kassa, waar de kassière prompt 2 gratis tickets uitprintte. Voor de ingang van het forum stond een enorme rij, maar wij liepen een eindje door naar een Roma pass ingang en waren zo binnen. Het zal wel goed zijn...
We kwamen binnen aan de kant van het palatijn, de heuvel waar de paleizen van de keizers stonden. Ondanks dat er nog maar weinig overeind staat (met dank aan o.a. de katholieke kerk die marbel uit de paleizen gebruikten voor in de kerken) kreeg je toch een goed idee over hoe mooi het eruit gezien moet hebben. Vanaf het palatijn heb je ook uitzicht op het Circus Maximus, dat hedendaags niet meer is dan een grasveld. Verder was er een kunst-exhebitie met, euh, rare kunst (dat is mijn nieuwe zelfverzonnen stroming). De collectie bevatte onder andere een beeld van een koppeling van een Amerikaanse en Russische satelliet, een neushoorn, een serie tekeningen van handen, een beer onder een poort en een tekening van een Rus die 'und du' zegt. Verder stond er midden in het prive-circus in het paleis een schots en scheef kermis-achtig huis.Waarom worden dat soort dingen neergezet terwijl ze niks met de oudheid te maken hebben? Het zal we mooi zijn...
Aan de andere kant van het palatijn hadden we een prachtig uitzicht op het forum romanum. Het forum zelf was door de drukte en vele afzettingen (de senaat was gesloten, net als veel voetpaden) minder mooi. Na de lunch (met 'frie wife') gingen we naar het Colosseum, waar we ook weer de rij mochten skippen. Wel moesten we door de beveiliging heen. Ook hier werd ik weer niet afgepiept door de metaaldetector. Sinds ik er 6 jaar geleden was is er flink veel veranderd in het Colosseum; niet qua architectuur maar qua aantal restricties. Ik mocht nog gewoon relatief vrij rondlopen, maar nu is er één looproute en de andere kant op mag niet. Je kan niet meer op beide verdiepingen helemaal rond en ook het nagebouwde stuk van de houten vloer is verboden terrein. Ondanks dat het natuurlijk prachtig is was dit niet de meest fijne manier van ervaren. Het had meer weg van een Disney attractie dan van een historische plaats met al die hekken. Het zal wel nodig zijn...
Hierna door naar de Engelenburcht. Voor de context, op dit moment is het al 18:00 en hebben we al ruim 8 uur doorgebracht in de brandende zon met een temperatuur van 33 graden. In de Engelenburcht zelf is niet veel te zien maar van boven heb je een prachtig uitzicht over Rome. De trappen die je daarvoor op moet lopen tellen we op bij de tredenscore van gisteren en daarmee komen we over de 2500 treden. Het zal wel gezond zijn...
Omdat we de Trevi fontein 's avonds wilden zien splitsten we op: de vrouwen gingen shoppen en Harry en ik gingen nog even het Vaticaan bekijken. Zover ik weet hebben zij een heel eind gelopen en alleen een jumpsuit gekocht en zijn wij verdwaald tijdens onze zoektocht naar de McDonald van Vaticaanstad. Om half 10 verzamelden we bij de Trevi. Wat is ie mooi in het donker! Mooi verlicht en mooie watervalletjes. We waren dus pas laat terug, maar gelukkig is morgen iets rustiger: We verlaten tijdelijk de stad om naar Ostia Antica te gaan... met het openbaar vervoer. Als dat maar goed gaat...
We kwamen binnen aan de kant van het palatijn, de heuvel waar de paleizen van de keizers stonden. Ondanks dat er nog maar weinig overeind staat (met dank aan o.a. de katholieke kerk die marbel uit de paleizen gebruikten voor in de kerken) kreeg je toch een goed idee over hoe mooi het eruit gezien moet hebben. Vanaf het palatijn heb je ook uitzicht op het Circus Maximus, dat hedendaags niet meer is dan een grasveld. Verder was er een kunst-exhebitie met, euh, rare kunst (dat is mijn nieuwe zelfverzonnen stroming). De collectie bevatte onder andere een beeld van een koppeling van een Amerikaanse en Russische satelliet, een neushoorn, een serie tekeningen van handen, een beer onder een poort en een tekening van een Rus die 'und du' zegt. Verder stond er midden in het prive-circus in het paleis een schots en scheef kermis-achtig huis.Waarom worden dat soort dingen neergezet terwijl ze niks met de oudheid te maken hebben? Het zal we mooi zijn...
Aan de andere kant van het palatijn hadden we een prachtig uitzicht op het forum romanum. Het forum zelf was door de drukte en vele afzettingen (de senaat was gesloten, net als veel voetpaden) minder mooi. Na de lunch (met 'frie wife') gingen we naar het Colosseum, waar we ook weer de rij mochten skippen. Wel moesten we door de beveiliging heen. Ook hier werd ik weer niet afgepiept door de metaaldetector. Sinds ik er 6 jaar geleden was is er flink veel veranderd in het Colosseum; niet qua architectuur maar qua aantal restricties. Ik mocht nog gewoon relatief vrij rondlopen, maar nu is er één looproute en de andere kant op mag niet. Je kan niet meer op beide verdiepingen helemaal rond en ook het nagebouwde stuk van de houten vloer is verboden terrein. Ondanks dat het natuurlijk prachtig is was dit niet de meest fijne manier van ervaren. Het had meer weg van een Disney attractie dan van een historische plaats met al die hekken. Het zal wel nodig zijn...
Hierna door naar de Engelenburcht. Voor de context, op dit moment is het al 18:00 en hebben we al ruim 8 uur doorgebracht in de brandende zon met een temperatuur van 33 graden. In de Engelenburcht zelf is niet veel te zien maar van boven heb je een prachtig uitzicht over Rome. De trappen die je daarvoor op moet lopen tellen we op bij de tredenscore van gisteren en daarmee komen we over de 2500 treden. Het zal wel gezond zijn...
Omdat we de Trevi fontein 's avonds wilden zien splitsten we op: de vrouwen gingen shoppen en Harry en ik gingen nog even het Vaticaan bekijken. Zover ik weet hebben zij een heel eind gelopen en alleen een jumpsuit gekocht en zijn wij verdwaald tijdens onze zoektocht naar de McDonald van Vaticaanstad. Om half 10 verzamelden we bij de Trevi. Wat is ie mooi in het donker! Mooi verlicht en mooie watervalletjes. We waren dus pas laat terug, maar gelukkig is morgen iets rustiger: We verlaten tijdelijk de stad om naar Ostia Antica te gaan... met het openbaar vervoer. Als dat maar goed gaat...
dinsdag 18 juli 2017
17 Juli: Rome & Vaticaanstad
We zijn al weer een week in Italië; wat gaat de tijd toch hard. Dat is ook de gedachte als na een late nacht de wekker toch weer vroeg gaat. We moesten immers op tijd in Vaticaanstad zijn. Dus liepen we na het ontbijt richting het noorden naar de Sint-pieter. Dat was toch iets verder dan gedacht, dus uiteindelijk stonden we pas na 45 minuten op het plein. De Sint-pieter zier er relatief klein uit doordat hij is omgeven door een grote zuilengalerrei, maar niets is minder waar. Om er in te komen moet je eerst door de beveiliging, maar ik denk dat de scanners niet goed werkten want die gaan bij mij altijd af en nu niet. Wij gingen niet de kerk in, maar omhoog...
... Heel ver omhoog, naar de koepel namelijk. Eerst loop je door achtereenvolgens een hele lange ronde trap op en daarna een wenteltrap waarna je boven in de kerk komt. Het zicht in de kerk is adembenemend mooi. De trappen in de koepel zijn lastiger, want daar lopen de trappen scheef; niet handig als je lang bent. Na nog een paar grotere trappen kom je boven op de koepel uit. In totaal zijn het volgens mij iets meer dan 550 treden, als we Cayley haar telling mogen geloven.
Vanaf de koepel heb je uitzicht over de hele stad. Jammer genoeg waren het forum romanum en het colosseum niet te zien. Ook hier weer een mooi uitzicht dus, en zeker de moeite waard.
Vanuit de koepel kan je het dak op (letterlijk), en daar het je een nog mooier uitzicht over het plein. Ook hebben we cappuccino gedronken... op het dak van de Sint-pieter! Op weg naar beneden ging Cayley haar een van slippers helaas kapot, waardoor zij op Diana's schoenen ging lopen en Diana op haar reserveschoenen. Niet echt fijn op de trappen, maar het werkt wel. Vanaf het dak kom je in de kerk zelf, die zo rijkelijk versierd is dat je niet goed weet waar je moet kijken. Vooral de achterwand achter het altaar is prachtig, maar eigenlijk alles. Nadat we nog even een wit voetje hadden gehaald bij Petrus (Daar komt de uitdrukking ook vandaan) liepen we rustig door naar de rest van het Vaticaan. En daar zagen we... Mcdonalds. Dus het eerste deel van de lunch was binnen zeg maar.
Hierna kochten we een pas voor Rome waarmee we 72 uur gratis met het openbaar vervoer mogen, 2 musea naar keuze gratis mogen bezoeken en anderen met korting en rijen voorbij mogen gaan. Alleen voor Harry en Diana, want Cayley is in staatsmusea overal gratis en ik krijg op alle plekken korting omdat ik studeer. Toen begon een lange tocht naar een kerkje aan de andere kant van de binnenstad, maar daar waren we te laat voor. Plan veranderen, doorlopen naar de Spaanse trappen en Villa Borghese. Het was een flinke tocht, dus we wilden even uitrusten maar toen zag Cay een segway (dat rijmt). Daar moesten we natuurlijk op. Het is even wennen, maar uiteindelijk hebben we een flink stuk van het park bij Villa Borghese gezien zónder andere mensen aan te rijden.
Inmiddels was het al bijna donker, en wij moesten nog ruim een uur lopen naar het hotel en nog een half uur naar de laatste bestemming van de dag: De Engelenburcht. Dus zetten we flink de pas erin, zeker na de cappuchinopauze (staat dat in het groene boekje?) op het Piazza del populo. We waren verzekerd dat de burcht tot middernacht open zou zijn, maar dat klopt van geen kanten. Dus liepen we nog even door naar de supermarkt om 12 liter water in te slaan... en mee te sjouwen naar het hotel. In het totaal hebben we 27 kilometer gelopen, en dat bij 32°. We hoeven niet bang te zijn dat we dik worden van alle pizza en pasta...
... Heel ver omhoog, naar de koepel namelijk. Eerst loop je door achtereenvolgens een hele lange ronde trap op en daarna een wenteltrap waarna je boven in de kerk komt. Het zicht in de kerk is adembenemend mooi. De trappen in de koepel zijn lastiger, want daar lopen de trappen scheef; niet handig als je lang bent. Na nog een paar grotere trappen kom je boven op de koepel uit. In totaal zijn het volgens mij iets meer dan 550 treden, als we Cayley haar telling mogen geloven.
Vanaf de koepel heb je uitzicht over de hele stad. Jammer genoeg waren het forum romanum en het colosseum niet te zien. Ook hier weer een mooi uitzicht dus, en zeker de moeite waard.
Vanuit de koepel kan je het dak op (letterlijk), en daar het je een nog mooier uitzicht over het plein. Ook hebben we cappuccino gedronken... op het dak van de Sint-pieter! Op weg naar beneden ging Cayley haar een van slippers helaas kapot, waardoor zij op Diana's schoenen ging lopen en Diana op haar reserveschoenen. Niet echt fijn op de trappen, maar het werkt wel. Vanaf het dak kom je in de kerk zelf, die zo rijkelijk versierd is dat je niet goed weet waar je moet kijken. Vooral de achterwand achter het altaar is prachtig, maar eigenlijk alles. Nadat we nog even een wit voetje hadden gehaald bij Petrus (Daar komt de uitdrukking ook vandaan) liepen we rustig door naar de rest van het Vaticaan. En daar zagen we... Mcdonalds. Dus het eerste deel van de lunch was binnen zeg maar.
Hierna kochten we een pas voor Rome waarmee we 72 uur gratis met het openbaar vervoer mogen, 2 musea naar keuze gratis mogen bezoeken en anderen met korting en rijen voorbij mogen gaan. Alleen voor Harry en Diana, want Cayley is in staatsmusea overal gratis en ik krijg op alle plekken korting omdat ik studeer. Toen begon een lange tocht naar een kerkje aan de andere kant van de binnenstad, maar daar waren we te laat voor. Plan veranderen, doorlopen naar de Spaanse trappen en Villa Borghese. Het was een flinke tocht, dus we wilden even uitrusten maar toen zag Cay een segway (dat rijmt). Daar moesten we natuurlijk op. Het is even wennen, maar uiteindelijk hebben we een flink stuk van het park bij Villa Borghese gezien zónder andere mensen aan te rijden.
Inmiddels was het al bijna donker, en wij moesten nog ruim een uur lopen naar het hotel en nog een half uur naar de laatste bestemming van de dag: De Engelenburcht. Dus zetten we flink de pas erin, zeker na de cappuchinopauze (staat dat in het groene boekje?) op het Piazza del populo. We waren verzekerd dat de burcht tot middernacht open zou zijn, maar dat klopt van geen kanten. Dus liepen we nog even door naar de supermarkt om 12 liter water in te slaan... en mee te sjouwen naar het hotel. In het totaal hebben we 27 kilometer gelopen, en dat bij 32°. We hoeven niet bang te zijn dat we dik worden van alle pizza en pasta...
maandag 17 juli 2017
16 Juli: Siena-Rome
Ondanks dat we al 2 dagen rondjes om Siena aan het rijden zijn hebben we behalve wat mooie vergezichten nog niks gezien. Dat moest eens veranderen, dus we gingen vroeg op om de koffers in te pakken ('we hebben nu minder tasjes...') en te ontbijten. De wandeltocht naar de binnenstad was niet eens zo gek lang, en we zijn maar een keer verkeerd gelopen. Ik nam ze eerst mee naar de buitenkant van de stad, vanwaar je de Dom op de berg kunt zien staan (Daar is de bekende foto met de cypres in de weg gemaakt). Daarna liepen we naar de Sint-dominicus basiliek waar het hoofd van de heilige Catherine van Siena ligt. De rest van haar lichaam ligt in Rome, op een voet na: Die ligt in Venetië. Een beetje een rode draad in onze reis dus.
Siena is een leuke stad met een leuke sfeer. Het is, in tegenstelling tot Florence, niet gebouwd in een vlak dalgebied waardoor er flinke steile straatjes te vinden zijn. In zo'n straatje kwamen wij terecht toen we van het Piazza del Campo (Het bekende schelpvormige plein waar elk jaar paardenraces worden gehouden) naar de Dom liepen. Ook achter de dom naar de stadsmuren is het soms glibberig vanwege de steile helling.
De Dom van Siena is nooit afgebouwd, maar is van binnen mooier dan de kerken die we tot nu toe hebben gezien. Vooral mooi zijn de koepel met sterrenhemel en het altaar. Na de kerk bezocht te hebben liepen we weer rustig terug naar het hotel om nog even van het zwembad te genieten. Rond 7:00 reden we richting Rome, waar we dus pas laat aankwamen. Morgen moeten we toch weer vroeg op, want we gaan naar landje nr 7 van de reis: Vaticaanstad (hm, officieel is het een land maar het heet stad...?)
Siena is een leuke stad met een leuke sfeer. Het is, in tegenstelling tot Florence, niet gebouwd in een vlak dalgebied waardoor er flinke steile straatjes te vinden zijn. In zo'n straatje kwamen wij terecht toen we van het Piazza del Campo (Het bekende schelpvormige plein waar elk jaar paardenraces worden gehouden) naar de Dom liepen. Ook achter de dom naar de stadsmuren is het soms glibberig vanwege de steile helling.
De Dom van Siena is nooit afgebouwd, maar is van binnen mooier dan de kerken die we tot nu toe hebben gezien. Vooral mooi zijn de koepel met sterrenhemel en het altaar. Na de kerk bezocht te hebben liepen we weer rustig terug naar het hotel om nog even van het zwembad te genieten. Rond 7:00 reden we richting Rome, waar we dus pas laat aankwamen. Morgen moeten we toch weer vroeg op, want we gaan naar landje nr 7 van de reis: Vaticaanstad (hm, officieel is het een land maar het heet stad...?)
zaterdag 15 juli 2017
15 Juli: Siena
Het hotel dat we eerst hadden was niet veel soeps. Het was vies, in de badkamers zat veel schimmel en er was veel herrie waardoor er weinig slaap was. Ik had op de keiharde bedden zo verkeerd gelegen dat mijn rug helemaal strak stond, wat niet echt fijn was. Het was snel duidelijk dat we dit niet nog een nacht wilden. We zijn dus omgeboekt naar een ander hotel aan de andere kant van Siena. Dat is prachtig. Het ligt midden in een tuin en heeft een zwembad. Aangezien we alle 4 toe waren aan rust hoef ik niet te vertellen wat we verder aan activiteiten hebben gedaan denk ik zo.
S middags aten we in het hotelrestaurant waar he onder andere 'french fried' (gebakken Fransen) kan krijgen...? Ach, het Engels van de meeste Italianen is slechter dan ons mengelmoesje van spaans/frans/Italiaans, dus het is echt niet het eerste gekke Engels dat we tegen komen (zo is er ook een bord dat je niet meet houten klompen in het zwembad mag. Speciaal voor Nederlanders of verkeerd vertaald?)
In de avond wilden we naar Monteriggioni, een klein plaatsje waar je op de stadsmuren kunt lopen. Helaas bleek toen we daar aangekomen waren dat er een groot middeleeuws feest was en dat het hele dorp was afgezet tenzij je een flinke entreeprijs betaalde. De sfeer deed een beetje denken aan de efteling. Aangezien het dorp slechts twee straten en een plein omvat en de muur gesloten was besloten we om weer terug te gaan naar het hotel. Nadat ik met Cayley nog even had getennist besloten we om vroeg te gaan slapen. Morgen moeten we namelijk Siena bekijken en naar Rome rijden.
S middags aten we in het hotelrestaurant waar he onder andere 'french fried' (gebakken Fransen) kan krijgen...? Ach, het Engels van de meeste Italianen is slechter dan ons mengelmoesje van spaans/frans/Italiaans, dus het is echt niet het eerste gekke Engels dat we tegen komen (zo is er ook een bord dat je niet meet houten klompen in het zwembad mag. Speciaal voor Nederlanders of verkeerd vertaald?)
In de avond wilden we naar Monteriggioni, een klein plaatsje waar je op de stadsmuren kunt lopen. Helaas bleek toen we daar aangekomen waren dat er een groot middeleeuws feest was en dat het hele dorp was afgezet tenzij je een flinke entreeprijs betaalde. De sfeer deed een beetje denken aan de efteling. Aangezien het dorp slechts twee straten en een plein omvat en de muur gesloten was besloten we om weer terug te gaan naar het hotel. Nadat ik met Cayley nog even had getennist besloten we om vroeg te gaan slapen. Morgen moeten we namelijk Siena bekijken en naar Rome rijden.
14 Juli: Florence-Pisa-San Gimignano-Siena
In Florence hadden we nog een bezienswaardigheid gemist: de tuinen van Bomboli. Dus gingen we vroeg op om deze te bekijken. Gelukkig was de toegang tot de tuin vlak naast het klooster. Vanuit de prachtige tuin, die overigens ook een (soort van) amfitheater en meerdere oude beelden bevat, heb je een prachtig uitzicht over Florence en de omliggende bergen (hm, heuvels). Er was ook een collectie van moderne kunst: Roestvrijstalen platen tegen elkaar aangeschroefd. Ik heb dat wel gezien, maar dat waren dan modellen van satellieten die een stress-test hadden ondergaan. Toch had het wel wat.
Na nog een lekkere bak chocolademelk reden we naar Pisa. Die rit duurde langer dan gedacht, dus daar aangekomen was er behoefte aan lunch. We kwamen terecht in een familiezaakje, en raakten flink aan de praat met de medewerkers ondanks dat we elkaar niet verstonden. Daarna liepen we door naar de toren zelf. Die ligt aan een mooi plein in de de binnenstad, samen met de dom. Hij was/is een stuk minder hoog dan dat ik dacht, en we vonden het het wachten en de hoge kosten niet waard om er op te gaan. Het was heel druk en in tegenstelling tot twee jaar geleden mocht je niet op het gras komen, waardoor er een stuk minder ruimte was. Raar ding die toren, maar niet heel bijzonder in mijn ogen. Na een ijsje liepen we nog even langs het zaakje voor een cappuccino en een bezoek aan het kleinste kamertje. Daar had je een sleutel voor nodig, en de vrouw die die sleutel bracht liet Diana nogal schrikken. Die hoefde meteen niet meer naar de WC (viel wel mee). Na Pisa, dat overigens écht een hele lelijke stad is op het binnenplein na, reden we door naar 'Het Manhattan van Toscane': San Gimignamo.
In San Giminimininamono (zoals ik het noem) woonden in de 12e en 13e eeuw twee rijke families. Hoe laat je zien dat je rijk bent? Door torens te bouwen natuurlijk, en fan wel zo hoog mogelijk. Op het hoogtepunt (haha) stonden er 72 torens, waarvan er nu nog 12 over zijn. Omdat we toch wel één toren moesten beklimmen gingen we de hoogste wolkenkrabber (hm) op. Het uitzicht over Toscane was verbluffend, écht het mooiste dat we tot nu toe hebben gezien. Ook vanaf de nabijgelegen stadsmuur was het uitzicht mooi.
Tot slot aten we wat op het plein. De Italiaanse keuken wordt over de hele wereld geroemd, maar het is mij een raadsel waarom. Ja, de pizza en pasta zijn goed en de salades ok, maar zodra er iets anders met vlees wordt besteld lijkt bij veel koks de kop op hol te slaan. Of dat bij de onze ook gebeurde weet ik niet, maar het is een feit dat we maar liefst 45 minuten op ons eten moesten wachten. Daardoor kwamen we laat aan in ons hotel bij Siena, dat aan een hele drukke weg blijkt te liggen. Wordt vervolgd.
Na nog een lekkere bak chocolademelk reden we naar Pisa. Die rit duurde langer dan gedacht, dus daar aangekomen was er behoefte aan lunch. We kwamen terecht in een familiezaakje, en raakten flink aan de praat met de medewerkers ondanks dat we elkaar niet verstonden. Daarna liepen we door naar de toren zelf. Die ligt aan een mooi plein in de de binnenstad, samen met de dom. Hij was/is een stuk minder hoog dan dat ik dacht, en we vonden het het wachten en de hoge kosten niet waard om er op te gaan. Het was heel druk en in tegenstelling tot twee jaar geleden mocht je niet op het gras komen, waardoor er een stuk minder ruimte was. Raar ding die toren, maar niet heel bijzonder in mijn ogen. Na een ijsje liepen we nog even langs het zaakje voor een cappuccino en een bezoek aan het kleinste kamertje. Daar had je een sleutel voor nodig, en de vrouw die die sleutel bracht liet Diana nogal schrikken. Die hoefde meteen niet meer naar de WC (viel wel mee). Na Pisa, dat overigens écht een hele lelijke stad is op het binnenplein na, reden we door naar 'Het Manhattan van Toscane': San Gimignamo.
In San Giminimininamono (zoals ik het noem) woonden in de 12e en 13e eeuw twee rijke families. Hoe laat je zien dat je rijk bent? Door torens te bouwen natuurlijk, en fan wel zo hoog mogelijk. Op het hoogtepunt (haha) stonden er 72 torens, waarvan er nu nog 12 over zijn. Omdat we toch wel één toren moesten beklimmen gingen we de hoogste wolkenkrabber (hm) op. Het uitzicht over Toscane was verbluffend, écht het mooiste dat we tot nu toe hebben gezien. Ook vanaf de nabijgelegen stadsmuur was het uitzicht mooi.
Tot slot aten we wat op het plein. De Italiaanse keuken wordt over de hele wereld geroemd, maar het is mij een raadsel waarom. Ja, de pizza en pasta zijn goed en de salades ok, maar zodra er iets anders met vlees wordt besteld lijkt bij veel koks de kop op hol te slaan. Of dat bij de onze ook gebeurde weet ik niet, maar het is een feit dat we maar liefst 45 minuten op ons eten moesten wachten. Daardoor kwamen we laat aan in ons hotel bij Siena, dat aan een hele drukke weg blijkt te liggen. Wordt vervolgd.
vrijdag 14 juli 2017
13 Juli: Florence
Aangezien ons hotel (/ klooster) in het verlengde van de Ponte Veggio ligt zijn we binnen twintig minuten in het centrum van Florence. Helaas is het niet mogelijk om de koepel op te gaan, maar dat gaan we in Rome al doen. De rij voor de Dom is lang, maar gelukkig zijn we snel binnen. De buitenkant is echt prachtig, maar van binnen is de dom op enkele frescos en een verdwaald beeld na compleet kaal. Wel leuk is de oude klok met 24 delen ipv 12.
Na het bezoek aan de kerk liepen we door naar het plein waar o.a. de nep-david staat (de echte staat in een kunstmuseum niet ver van die plek), samen met een heleboel andere beelden. Vervolgens lopen we door naar het Leonardo da Vinci museum, waar allerlei mechanismen en ontwerpen van hem te bewonderen zijn. Dat was leuk, en er zaten een aantal slimme constructies bij.
Eenmaal terug op het plein was het tijd voor eten. We gingen terug naar hetzelfde restaurant als waar Cayley 2 jaar geleden heeft gegeten. Voor mij pasta, voor de rest pizza en of lasagne.
Vervolgens was het tijd voor een grote ronde door de stad. Helaas was er niks meer van de vesting aan de noordkant te zien en hadden we een groot stuk voor niks gelopen. Diana had inmiddels de blaren op haar hielen staan, dus werd besloten dat zij en Cayley even gingen shoppen. Harry en ik zijn toen nog even naar het Piazza del Publico gelopen. Daar stonden twee mannen; de een bespeelde een contrabas en de ander een viool. Ze hadden ook muziek bij zich, en in twee tellen was het duidelijk dat ze zelf aan het playbacken waren (de bas speelde de lage tonen van de piano en de viool ging niet gelijk met ritmeveranderingen). Ach, zo kan je ook je geld verdienen...
Morgen een drukke dag. We vertrekken uit het klooster en gaan via Pisa naar Sienna.
Na het bezoek aan de kerk liepen we door naar het plein waar o.a. de nep-david staat (de echte staat in een kunstmuseum niet ver van die plek), samen met een heleboel andere beelden. Vervolgens lopen we door naar het Leonardo da Vinci museum, waar allerlei mechanismen en ontwerpen van hem te bewonderen zijn. Dat was leuk, en er zaten een aantal slimme constructies bij.
Eenmaal terug op het plein was het tijd voor eten. We gingen terug naar hetzelfde restaurant als waar Cayley 2 jaar geleden heeft gegeten. Voor mij pasta, voor de rest pizza en of lasagne.
Vervolgens was het tijd voor een grote ronde door de stad. Helaas was er niks meer van de vesting aan de noordkant te zien en hadden we een groot stuk voor niks gelopen. Diana had inmiddels de blaren op haar hielen staan, dus werd besloten dat zij en Cayley even gingen shoppen. Harry en ik zijn toen nog even naar het Piazza del Publico gelopen. Daar stonden twee mannen; de een bespeelde een contrabas en de ander een viool. Ze hadden ook muziek bij zich, en in twee tellen was het duidelijk dat ze zelf aan het playbacken waren (de bas speelde de lage tonen van de piano en de viool ging niet gelijk met ritmeveranderingen). Ach, zo kan je ook je geld verdienen...
Morgen een drukke dag. We vertrekken uit het klooster en gaan via Pisa naar Sienna.
woensdag 12 juli 2017
12 Juli: Milaan-Florence
Vandaag een iets kortere blog. Het is anders simpelweg niet bij te houden...
Gisterenavond in het hotel waren Cayley en Diana al even naar de shopping mall bij ons hotel gelopen en daar hadden ze iets gevonden: Kledingwinkels, mét sale... Vanochtend moest er dan ook echt ingeslagen worden en dat gebeurde ook: De een heeft nieuwe kleding en een galajurk, de ander nieuwe schoenen die na gisteren noodzakelijk bleken. Wonder boven wonder paste het nog allemaal in de auto. Resultaat was dat we na de pasta-lunch pas om 14:00 wegreden richting Florence.
Tenminste, dat was de bedoeling. De domdom stuurde ons in plaasts van de snelweg een of ander verlaten industrieterrein op, en daarna een tunnel in die de verkeerde kant op ging. Toen we eindelijk Milaan uit waren wist ie het helemaal niet meer, en hij bleef maar zeuren dat we moesten omkeren. Gelukkig stuurde hij ons eenmaal in Florence aangekomen wel rechtstreeks naar ons hotel.
We zitten in een oud klooster met een grote binnentuin en aan dezelfde straat als de beroemde Ponte Veggio, die wel op 2 kilometer afstand ligt. Alles ligt dus binnen wandelbereik, wat handig is als we morgen vroeg de binnenstad in gaan. Vanavond zijn we naar het piazzo Michellangelo gelopen, vanwaar we de zonsondergang hebben gezien. Het uitzicht over de stad is prachtig, en we verheugen ons nu al om die morgen te gaan bekijken.
Gisterenavond in het hotel waren Cayley en Diana al even naar de shopping mall bij ons hotel gelopen en daar hadden ze iets gevonden: Kledingwinkels, mét sale... Vanochtend moest er dan ook echt ingeslagen worden en dat gebeurde ook: De een heeft nieuwe kleding en een galajurk, de ander nieuwe schoenen die na gisteren noodzakelijk bleken. Wonder boven wonder paste het nog allemaal in de auto. Resultaat was dat we na de pasta-lunch pas om 14:00 wegreden richting Florence.
Tenminste, dat was de bedoeling. De domdom stuurde ons in plaasts van de snelweg een of ander verlaten industrieterrein op, en daarna een tunnel in die de verkeerde kant op ging. Toen we eindelijk Milaan uit waren wist ie het helemaal niet meer, en hij bleef maar zeuren dat we moesten omkeren. Gelukkig stuurde hij ons eenmaal in Florence aangekomen wel rechtstreeks naar ons hotel.
We zitten in een oud klooster met een grote binnentuin en aan dezelfde straat als de beroemde Ponte Veggio, die wel op 2 kilometer afstand ligt. Alles ligt dus binnen wandelbereik, wat handig is als we morgen vroeg de binnenstad in gaan. Vanavond zijn we naar het piazzo Michellangelo gelopen, vanwaar we de zonsondergang hebben gezien. Het uitzicht over de stad is prachtig, en we verheugen ons nu al om die morgen te gaan bekijken.
11 Juli: Milaan
We zijn in Milaan! Die gedachte kwam bij iedereen op een ander moment op, aangezien we toch wel moe waren van de lange reis van gisteren. Dus hebben we een beetje uitgeslapen en zijn we na een goed ontbijt met slechte cappuccino (?) en hele sterke chocomel om 10:00 vertrokken naar het centrum. Eerste bestemming: Piazza del Duomo.
We besloten om de auto lekker te laten staan en de metro te pakken; het station zit namelijk op slechts 300 meter afstand van ons hotel. Nadat we hadden uitgezocht hoe we aan dagkaarten konden komen liepen we het heerlijk gekoelde station in. De hele trip met de metro ging als een trein, behalve bij de overstap. Diana heeft namelijk een magische aantrekkingskracht op alle automatische deuren, dus de tramdeuren gingen dicht op het moment dat zij ertussen stond. Wij lagen in een deuk (zij gelukkig ook alleen figuurlijk) en uiteindelijk waren we zonder verdere problemen binnen een half uur ter plaatse.
De dom van Milaan is gebouwd in een gotische stijl, maar aangezien er over een heel lange periode aan is gewerkt is de buitenkant toch prachtig versierd. Het plein is prachtig, met veel mooie oude gebouwen die vroeger vast een belangrijkere functie hadden dan het uitstallen van iets de dure handtassen. Daarover later meer. Om de kerk binnen te komen heb je kaartjes nodig. Die gingen wij halen bij wat een visitors center moet zijn maar meer op een veilinghal leek. We waren pas na een half uur aan de beurt, maar gelukkig was de rij bij de kerk zelf vrij kort.
Van binnen is de dom prachtig, hoewel ik weet dat hij niet zo rijkelijk versierd is als bijvoorbeeld de Sint-Pieter. Dat 'gebrek' aan versiering was duidelijk te zien: De verschillende beelden en graven volgen elkaar zijdelings op in plaats van dat ze in elkaar overlopen. Naast kunstwerken over heiligen en oude pausen staan er ook beelden van Napoleon, die daar in 1859 tot koning van Italië werd gekroond. Het orgel en het koor waren mooi, maar helaas kwam het gezang dat in de kerk te horen was gewoon uit een aantal luidsprekers.
Na allemaal een pizza te hebben gegeten (waardoor avondeten niet meer nodig was) liepen we naar de winkelbuurt. De prijzen bij de 'gewone' ketens vielen nog redelijk mee. Natuurlijk moesten we ook even naar binnen bij Versace, Gucci etc., maar dat is toch iets buiten de normale prijsklasse. Toch was het wel leuk allemaal, en zeker de Ferrari winkel was gaaf. Een eindje verderop zijn er nog wel inkopen gedaan: Eén jurkje voor Cayley, die nu toch maar mooi kan zeggen dat ze in Milaan heeft geshopt.
De volgende stop was bij het paleis sforcesco, waar we na een lekkere cappuccino genoten van de tuin met uitzicht op een triomfboog van de overwinning op, jawel, Napoleon. Toen kreeg Cayley een briljante ingeving: Laten we in een tram springen en kijken waar we uitkomen. Dat springen was wel letterlijk, aangezien de trams zowat doorrijden. We kwamen uit bij een mooi monument, maar aangezien alles al gesloten was besloten we rustig terug te gaan richting het hotel.
We besloten om de auto lekker te laten staan en de metro te pakken; het station zit namelijk op slechts 300 meter afstand van ons hotel. Nadat we hadden uitgezocht hoe we aan dagkaarten konden komen liepen we het heerlijk gekoelde station in. De hele trip met de metro ging als een trein, behalve bij de overstap. Diana heeft namelijk een magische aantrekkingskracht op alle automatische deuren, dus de tramdeuren gingen dicht op het moment dat zij ertussen stond. Wij lagen in een deuk (zij gelukkig ook alleen figuurlijk) en uiteindelijk waren we zonder verdere problemen binnen een half uur ter plaatse.
De dom van Milaan is gebouwd in een gotische stijl, maar aangezien er over een heel lange periode aan is gewerkt is de buitenkant toch prachtig versierd. Het plein is prachtig, met veel mooie oude gebouwen die vroeger vast een belangrijkere functie hadden dan het uitstallen van iets de dure handtassen. Daarover later meer. Om de kerk binnen te komen heb je kaartjes nodig. Die gingen wij halen bij wat een visitors center moet zijn maar meer op een veilinghal leek. We waren pas na een half uur aan de beurt, maar gelukkig was de rij bij de kerk zelf vrij kort.
Van binnen is de dom prachtig, hoewel ik weet dat hij niet zo rijkelijk versierd is als bijvoorbeeld de Sint-Pieter. Dat 'gebrek' aan versiering was duidelijk te zien: De verschillende beelden en graven volgen elkaar zijdelings op in plaats van dat ze in elkaar overlopen. Naast kunstwerken over heiligen en oude pausen staan er ook beelden van Napoleon, die daar in 1859 tot koning van Italië werd gekroond. Het orgel en het koor waren mooi, maar helaas kwam het gezang dat in de kerk te horen was gewoon uit een aantal luidsprekers.
Na allemaal een pizza te hebben gegeten (waardoor avondeten niet meer nodig was) liepen we naar de winkelbuurt. De prijzen bij de 'gewone' ketens vielen nog redelijk mee. Natuurlijk moesten we ook even naar binnen bij Versace, Gucci etc., maar dat is toch iets buiten de normale prijsklasse. Toch was het wel leuk allemaal, en zeker de Ferrari winkel was gaaf. Een eindje verderop zijn er nog wel inkopen gedaan: Eén jurkje voor Cayley, die nu toch maar mooi kan zeggen dat ze in Milaan heeft geshopt.
De volgende stop was bij het paleis sforcesco, waar we na een lekkere cappuccino genoten van de tuin met uitzicht op een triomfboog van de overwinning op, jawel, Napoleon. Toen kreeg Cayley een briljante ingeving: Laten we in een tram springen en kijken waar we uitkomen. Dat springen was wel letterlijk, aangezien de trams zowat doorrijden. We kwamen uit bij een mooi monument, maar aangezien alles al gesloten was besloten we rustig terug te gaan richting het hotel.
maandag 10 juli 2017
10 Juli: Zoetermeer-Milaan
Terug op de blog! Dit keer verslag van de rondreis in Italië. In 25 dagen bezoeken we Milaan, Florence, Sienna, Rome, Het Vaticaan, Napels, Pompei, Rimini, Venetië en nog veel meer.
Dag 1 is de lange reis van Zoetermeer naar Milaan. Die is al lang, maar zeker als je ook nog eens een aantal files tegen komt. 1x door een ongeluk, een paar keer door wegwerkzaamheden en zelfs een vlak bij Milaan... zonder enige reden. Gelukkig was er bijna geen file voor de Gothardtunnel. In totaal duurde de reis 15 uur! Ach, na de rondritten door Amerika en de rit naar Oostenrijk begint het te wennen.
Hoogtepunt van de reis waren de tolpoorten in Frankrijk. Die kwamen precies op het stuk dat Diana reed, en die heeft nou eenmaal niet de langste armen. Bij de eerste tolpoort was het al lachen geblazen: We moesten €4,40 betalen, maar de tolautomaat spuugde de pinpas zonder enige vorm van bevestiging weer uit. Wel ging de slagboom open, dus het zal wel goed zijn. Bij de tweede tolpoort hoefden we slechts een kaartje te pakken. Fluitje van een cent, als je tenminste het hoge betonnen randje wegdenkt. Het resultaat was dat Diana met haar hele bovenlichaam uit het raam moest hangen om het kaartje te pakken, tot grote vreugde van ons. Bij de volgende tolpoort hetzelfde verhaal, alleen nu moesten we betalen. €8,70 maar liefst, en als je dan €20 inlevert krijg je wisselgeld... uit een klepje op ongeveer het niveau net boven de wielen. De tolpoortbetalingsmachine had nog wat muntjes over, dus tot grote hilariteit van ons en een tolpoortmedewerker moest er weer uit het raam gehangen worden om de lading muntjes te verzamelen. We hebben in ieder geval gelachen :)
We zitten nu in ons hotel in Milaan: Hotel Arcimboldi. Morgen gaan we écht beginnen: naar de binnenstad van Milaan. Er zal wel geshopt moeten worden...
Dag 1 is de lange reis van Zoetermeer naar Milaan. Die is al lang, maar zeker als je ook nog eens een aantal files tegen komt. 1x door een ongeluk, een paar keer door wegwerkzaamheden en zelfs een vlak bij Milaan... zonder enige reden. Gelukkig was er bijna geen file voor de Gothardtunnel. In totaal duurde de reis 15 uur! Ach, na de rondritten door Amerika en de rit naar Oostenrijk begint het te wennen.
Hoogtepunt van de reis waren de tolpoorten in Frankrijk. Die kwamen precies op het stuk dat Diana reed, en die heeft nou eenmaal niet de langste armen. Bij de eerste tolpoort was het al lachen geblazen: We moesten €4,40 betalen, maar de tolautomaat spuugde de pinpas zonder enige vorm van bevestiging weer uit. Wel ging de slagboom open, dus het zal wel goed zijn. Bij de tweede tolpoort hoefden we slechts een kaartje te pakken. Fluitje van een cent, als je tenminste het hoge betonnen randje wegdenkt. Het resultaat was dat Diana met haar hele bovenlichaam uit het raam moest hangen om het kaartje te pakken, tot grote vreugde van ons. Bij de volgende tolpoort hetzelfde verhaal, alleen nu moesten we betalen. €8,70 maar liefst, en als je dan €20 inlevert krijg je wisselgeld... uit een klepje op ongeveer het niveau net boven de wielen. De tolpoortbetalingsmachine had nog wat muntjes over, dus tot grote hilariteit van ons en een tolpoortmedewerker moest er weer uit het raam gehangen worden om de lading muntjes te verzamelen. We hebben in ieder geval gelachen :)
We zitten nu in ons hotel in Milaan: Hotel Arcimboldi. Morgen gaan we écht beginnen: naar de binnenstad van Milaan. Er zal wel geshopt moeten worden...
Abonneren op:
Posts (Atom)