Het zit er al weer op. Zoetermeer-Milaan-Florence-Pisa-San Gimignano-Siena-Rome-Vaticaanstad-Ostia-Tivoli-Napels-Pompeii-Meta-Paestum-Pescara-Rimini-San Marino-Bologna-Mestre-Venetie-Luxemburg-Zoetermeer. Ruim 4700 km hebben we gereden, in slechts 25 dagen. We hebben bijna alles gezien wat we wilden zien. Bijna, want helaas konden we de Vesuvius niet beklimmen vanwege bosbranden. Dat komt er vast nog wel een keer van. In ieder geval hebben we het ondanks de enorme drukte en de drukkende hitte hartstikke naar ons zin gehad. Hier nog het verslag van de laatste twee dagen.
Voordat we weg reden wilden we nog even genieten van het zwembad. Je zit tenslotte niet elke dag op zo'n mooie locatie. We waren als eerste bij het zwembad, maar toch was deze al bezet... door een TigerShark. Nee, geen echte, maar zo heet het schoonmaakapparaat. Deze automatische onderwaterstofzuiger op rupsbanden vond echter vooral de rechter zijkant van het bad heel belangrijk, dus konden wij gewoon lekker badderen. Om kwart voor elf gingen we er al weer uit het zwembad, want er wachtte een rit 950 kilometer op ons. Koffers inpakken duurt toch wat langer dan gedacht, dus we gingen pas rond half 1 weg. Gelukkig verliep de reis voorspoedig en hebben we alleen wat file gehad bij de Gotthardtunnel. We reden in Frankrijk nog wel even een verkeerde tolpoort in waardoor we genoodzaakt waren om een stukje achteruit te rijden op de snelweg. Het kon echt niet anders... Even speelde nog de gedachte om rechtstreeks door te rijden naar huis, wantt als je eenmaal weg bent is dat het enige waar je aan denkt. Dat deden we echter niet, want er staat nog iets op het programma in Luxemburg. We waren laat in ons hotel (waar tomtom ons weer doodleuk voorbij stuurde), en werden begroet door een uiterst onvriendelijke dikke fransman. We zaten bij het vliegveld in een soort Stay-okay: Klein kamertje, met stapelbedden. Een plek waar je 1 nachtje komt slapen. Dat deden we ook met varierend succes.
Toen we na een korte nacht wakker werden was er een probleem: Regen! Na de brandende zon in Italie waren we vergeten dat dat ook nog bestond. We wilden naar het kasteel van Vianden, maar daar was... een middeleeuws festival. Dat heeft ons toch wel een beetje achtervolgd deze vakantie. Dit, gekoppeld met de mindere weersomstandigheden, deed ons besluiten om gewoon lekker naar huis te rijden. De laatste loodjes wegen altijd het zwaarst, maar aan deze rit leek geen eind te komen. Toch waren we om 2 uur al thuis. Rust...
(Edit: Aan het werk dus. 4 koffers leegwassen, nieuwe droger kopen, gevolgen van de stroomstoring bekijken, auto uitruimen en alle mieren eruit wassen, foto's en film uitzoeken, etc.)
zaterdag 5 augustus 2017
woensdag 2 augustus 2017
1 Augustus: Mestre
De laatste dag van de vakantie, of althans, zo voelt het. Vandaag dus lekker uitrusten: Laat ontbijten (waardoor de broodjes en nutella helaas op waren) en daarna lekker bij het zwembad liggen. Het is hier echter zo warm dat het om 12:00 al te heet is, zelfs in de schaduw. Het lijkt wel een oven, zeker met de warme zeewind erbij. Na 2 minuten in de zon heb je het gevoel dat je aan het smelten bent, en we zweten zo veel dat we volgens mij 4 liter water per persoon per dag drinken. Om de hitte te ontvluchten zijn Diana en Cayley naar het winkelcentrum gegaan en hebben Harry en ik een soort siësta gehouden. Zelfs met airco is het op onze kamers nog 24 graden, wat echt een verademing is in vergelijking tot buiten. Rond half 5 zijn ook wij naar het winkelcentrum gegaan omdat we daar zouden eten. Gelukkig hadden Diana en Cayley de twee grootste fietsen (mountainbikes) genomen, dus konden wij lekker met onze knieën in onze nek trappen. Helaas wordt het winkelcentrum niet al toeristisch gebied beschouwd, dus zijn de restaurants dicht tussen 15.00 en 19.00 behalve natuurlijk de Mcdonalds. Daar hebben we dus maar gegeten, hoewel Cayley later nog is teruggefietst om het typisch Italiaanse gerecht sushi te halen. 's Avonds hebben we nog lekker bij het zwembad gelegen en gedoucht in de spa. Morgen is het tijd voor het eerste deel van de reis naar huis.
31 Juli: Venetië
We zijn er al anderhalve dag dichtbij, maar vandaag gaan we het pas bezoeken: Venetië! Om zo lang mogelijk in de stad te kunnen blijven stonden we als eerste in de ontbijtzaal, die wel iets weg heeft van de Sixtijnse kapel, schoten we snel kleding aan en toen... moest Cayley nog 'even' naar de WC, dus gingen we pas na 9nen weg. Gelukkig zaten we vrij snel in de bus die ons rechtstreeks naar Venetië bracht, behalve dat hij eerst een rondje reed rond het (overigens hele mooie) ziekenhuis van Mestre. Net voor 10nen stonden we dus op het verste punt waar auto's, bussen en trams kunnen komen; het Piazzale Roma.
We hadden kaarten gekocht om de hele dag van al het openbaar vervoer gebruik te mogen maken. De Vaporetto, oftewel de waterbus, zat daarbij inbegrepen. Die boten die dus gebruikt worden als bussen werken net als de metro in andere steden als een trein (snappie?). Ze komen heel vaak en er kunnen flink veel mensen in. Onze eerste bestemming was het San Marco plein. Om daar te komen vaarden we door vrijwel het hele Canal Grande, onder andere onder de bekende Rialto brug door. Het San Marco plein zelf is wel mooi, maar we hebben mooiere pleinen gezien. Ook de basiliek was prachtig vanaf de buitenkant, maar we zijn er niet in geweest omdat er een enorme rij stond. Die drukte hadden we verwacht, maar op de meest bezochte plek van Venetië is die natuurlijk nog erger. We vluchtten daarom maar snel wat kleine straatjes in, vonden per ongeluk de brug der zuchten en stapten bij de volgende halte weer op de boot naar het kleinste eilandje van Venetië: San Giorgio...
Of toch niet. Het Vaporettosysteem is namelijk nogal lastig. Er zijn een stuk of 15 lijnen die allemaal bij andere haltes (pontons) stoppen en allemaal net een andere route varen, maar wel bijna hetzelfde aangezien ze bijna allemaal over het Canal Grande moeten. De kaart is dan ook een zooitje en het koste mij 15 minuten voordat ik door had hoe het werkte. Pas later kwamen we erachter dat de lijnen in twee richtingen zijn, wat ons dus eerder was verteld dat dat niet zo was. Wij hadden lijn stippeltjes2 genomen in plaats van de gewone lijn 2. Het zou fijn zijn als dat ook op de boot zou worden aangegeven, maar opeens stonden we dus op het meest oostelijke deel van Venetië in een of ander park. De plannen, zo ver die er waren, veranderden dus en dat was even lastig. Na een cappuchinopauze vaporden we terug naar de Rialto brug, nu wel met de goede boot.
Daar aangekomen werd besloten om eerst wat te gaan eten. De restaurantjes zijn hier niet te betalen dus gingen we naar een (lekker koele) supermarkt. Waar eten ons net vergaarde maaltje op? Nou, ergens op een bankje of een trap of zo. Helaas hadden meer mensen dat idee, dus zijn we maar ergens in een hoekje gaan staan. Ook goed. Daarna zijn we lekker een eind gaan lopen door de steegjes. Soms loop je ergens heen, soms loop je een stukje en loop je zo het water in. In een zo'n doodlopend steegje hebben we geholpen om een boormachine naar boven te hijsen en heeft Diana nog een stukje oude regenpijp meegenomen. Het feit dat er helemaal geen auto's, fietsen, brommers en scooters rijden is heel fijn maar went snel. Dat maakt het echter niet minder warm; ondanks dat Venetië is omringd door zee is het nog steeds boven de dertig graden met een gevoelstemperatuur die nog iets hoger ligt. Volgens mij hadden ze met het zweet dat wij verloren zijn tijdens onze 4 kilometer lange wandeling de helft van alle kanaaltjes in Venetië kunnen vullen.
Na de wandeling door de binnenstad gingen we vanaf het zuiden door naar de bestemming die we eerder gemist hadden: San Giorgio. Op dit minuscule eilandje staat een kerk (raad maar hoe die heet), een klooster en een klokkentoren. Daar gingen wij op en hadden we een prachtig uitzicht over de stad en aan de andere kant de lagune. De klokkentoren wordt overigens nog steeds gebruikt, dus toen die om half 6 sloeg schrokken we ons te pletter. In de kerk zelf hadden ze een hoop spiegels in een cirkel gehangen, wat een leuk maar desoriënteerd effect gaf. In het nabijgelegen klooster was een rare kunstexpositie. Op de bovenverdieping waren allemaal virtual-reality sets met hele enge kunstwerken.. Of, nou ja, kunst? Jezus aan het kruis die ineens demonische ogen krijgt en waar vuil uit zijn mond gaat lopen alsof hij door de duivel bezeten is of een kamer met mensen die je aanstaren en 'funk you' roepen. Niks voor ons. Het kunstwerk in de tuin was leuker: allemaal massief glazen blokken op elkaar gestapeld, waarvan sommige met metalen of mineralen een kleurtje hadden.
Na het uitstapje gingen we terug naar het 'vaste land' om te eten. Voor de laatste keer pizza! in Italië dan tenminste. We zagen nog twee cruiseschepen langs varen en besloten na enig overleg om niet in een gondel te gaan. We hadden immers al gevaren met de vaperetto en het is de prijs (€100 voor 30 minuten, waarvan je er 15 stil ligt) niet waard. Wij gingen lekker naar het hotel.
We hadden kaarten gekocht om de hele dag van al het openbaar vervoer gebruik te mogen maken. De Vaporetto, oftewel de waterbus, zat daarbij inbegrepen. Die boten die dus gebruikt worden als bussen werken net als de metro in andere steden als een trein (snappie?). Ze komen heel vaak en er kunnen flink veel mensen in. Onze eerste bestemming was het San Marco plein. Om daar te komen vaarden we door vrijwel het hele Canal Grande, onder andere onder de bekende Rialto brug door. Het San Marco plein zelf is wel mooi, maar we hebben mooiere pleinen gezien. Ook de basiliek was prachtig vanaf de buitenkant, maar we zijn er niet in geweest omdat er een enorme rij stond. Die drukte hadden we verwacht, maar op de meest bezochte plek van Venetië is die natuurlijk nog erger. We vluchtten daarom maar snel wat kleine straatjes in, vonden per ongeluk de brug der zuchten en stapten bij de volgende halte weer op de boot naar het kleinste eilandje van Venetië: San Giorgio...
Of toch niet. Het Vaporettosysteem is namelijk nogal lastig. Er zijn een stuk of 15 lijnen die allemaal bij andere haltes (pontons) stoppen en allemaal net een andere route varen, maar wel bijna hetzelfde aangezien ze bijna allemaal over het Canal Grande moeten. De kaart is dan ook een zooitje en het koste mij 15 minuten voordat ik door had hoe het werkte. Pas later kwamen we erachter dat de lijnen in twee richtingen zijn, wat ons dus eerder was verteld dat dat niet zo was. Wij hadden lijn stippeltjes2 genomen in plaats van de gewone lijn 2. Het zou fijn zijn als dat ook op de boot zou worden aangegeven, maar opeens stonden we dus op het meest oostelijke deel van Venetië in een of ander park. De plannen, zo ver die er waren, veranderden dus en dat was even lastig. Na een cappuchinopauze vaporden we terug naar de Rialto brug, nu wel met de goede boot.
Daar aangekomen werd besloten om eerst wat te gaan eten. De restaurantjes zijn hier niet te betalen dus gingen we naar een (lekker koele) supermarkt. Waar eten ons net vergaarde maaltje op? Nou, ergens op een bankje of een trap of zo. Helaas hadden meer mensen dat idee, dus zijn we maar ergens in een hoekje gaan staan. Ook goed. Daarna zijn we lekker een eind gaan lopen door de steegjes. Soms loop je ergens heen, soms loop je een stukje en loop je zo het water in. In een zo'n doodlopend steegje hebben we geholpen om een boormachine naar boven te hijsen en heeft Diana nog een stukje oude regenpijp meegenomen. Het feit dat er helemaal geen auto's, fietsen, brommers en scooters rijden is heel fijn maar went snel. Dat maakt het echter niet minder warm; ondanks dat Venetië is omringd door zee is het nog steeds boven de dertig graden met een gevoelstemperatuur die nog iets hoger ligt. Volgens mij hadden ze met het zweet dat wij verloren zijn tijdens onze 4 kilometer lange wandeling de helft van alle kanaaltjes in Venetië kunnen vullen.
Na de wandeling door de binnenstad gingen we vanaf het zuiden door naar de bestemming die we eerder gemist hadden: San Giorgio. Op dit minuscule eilandje staat een kerk (raad maar hoe die heet), een klooster en een klokkentoren. Daar gingen wij op en hadden we een prachtig uitzicht over de stad en aan de andere kant de lagune. De klokkentoren wordt overigens nog steeds gebruikt, dus toen die om half 6 sloeg schrokken we ons te pletter. In de kerk zelf hadden ze een hoop spiegels in een cirkel gehangen, wat een leuk maar desoriënteerd effect gaf. In het nabijgelegen klooster was een rare kunstexpositie. Op de bovenverdieping waren allemaal virtual-reality sets met hele enge kunstwerken.. Of, nou ja, kunst? Jezus aan het kruis die ineens demonische ogen krijgt en waar vuil uit zijn mond gaat lopen alsof hij door de duivel bezeten is of een kamer met mensen die je aanstaren en 'funk you' roepen. Niks voor ons. Het kunstwerk in de tuin was leuker: allemaal massief glazen blokken op elkaar gestapeld, waarvan sommige met metalen of mineralen een kleurtje hadden.
Na het uitstapje gingen we terug naar het 'vaste land' om te eten. Voor de laatste keer pizza! in Italië dan tenminste. We zagen nog twee cruiseschepen langs varen en besloten na enig overleg om niet in een gondel te gaan. We hadden immers al gevaren met de vaperetto en het is de prijs (€100 voor 30 minuten, waarvan je er 15 stil ligt) niet waard. Wij gingen lekker naar het hotel.
dinsdag 1 augustus 2017
30 Juli: Mestre
Zoals ik vertelde zijn we gisteren aangekomen bij onze villa in Mestre, op zo'n 15 km afstand van het San Marco plein in Venetië. Daar gaan we pas morgen naartoe, vandaag is gewoon lekker een dag genieten. Lekker laat op, lekker ontbijt, beetje spelletjes doen, beetje bij het zwembad liggen, dat soort dingen. Maar eerst een beetje de omgeving bekijken op een typisch Hollandse manier: Op de fiets. Nou ja, op 4 mountainbikes (het is hier volledig vlak...) die eigenlijk net iets te klein zijn. Na een klein stukje kwamen we bij een grote shopping mall, waar we natuurlijk even in moesten. Of nou ja: Harry en ik liepen een rondje, maar Cayley en Diana zijn tot een uur of 5 daar gebleven. Bijkomend voordeel is dat het daar lekker koel is; zelfs onder een parasol is het 's middags namelijk zo warm dat je eigenlijk niet buiten wil zijn. Om die reden zaten we dan ook pas om 6 uur bij het zwembad. Dat zwembad zelf is dan weer heel koud. Stilstaan/zitten gaat echt niet en zelfs als je flink beweegt krijg je in een korte tijd overal kippenvel. Dus is het: Zwembad in, zwembad uit, opdrogen, beetje zweten, zwembad in etc. 'S avonds hebben Cayley en Diana nog even gesport, maar al met al hebben we niet veel gedaan. Wel vroeg naar bed, want morgen staat de laatste culturele bezichtiging van Italië op het programma: Venetië.
zondag 30 juli 2017
29 Juli: Rimini-San Marino-Bologna-Mestre
Vandaag de laatste van de rijdagen richting Venetië. Ik zou willen schrijven dat we vroeg opstonden, maar eigenlijk zijn we gewoon ons bed uitgedreven. Dat krijg je zonder airco. Het ontbijt was redelijk, maar de boter was zuur en dat rook je in het hele restaurant. Niet echt fijn. Na voor de op 2 na laatste keer de koffers te hebben ingepakt en cappucinnos no. 500 en 501 (ongeveer) waren gedronken reden we weg... In de verkeerde richting.
We gingen namelijk eerst naar San Marino. Dat was wel een beetje onder het mom van 'nu we er toch zijn' maar ik had wel een leuke activiteit uitgezocht: Monte Titano, de hoogste berg van San Marino (ca. 750m). Slechts een half uur rijden, maar Google had besloten dat de hoofdweg naar San Marino niet goed genoeg was en stuurde ons door allerlei binnenweggetjes. Daar mag je namelijk gewoon 50 km/h, maar er wordt geen rekening gehouden met de drempels en vele gaten in de weg. Daar waren we snel klaar mee, dus reden we terug naar de hoofdweg die ons bracht naar de kabelbaan waarmee we de laatste +- 300 meter omhoog gingen. Van boven het je een prachtig uitzicht. Je kunt de kust makkelijk zien liggen, en natuurlijk hebben we ook het plaatselijke honkbalstadion gespot. Bovenop de berg is het oude dorp, met op de 3 toppen van de berg 3 torens. Ook was er een middeleeuws festival (dat achtervolgt ons een beetje), dus liepen er allerlei middeleeuws geklede types rond. We hebben zelfs een olifant gezien (geen echte helaas). Het oude dorp is mooi, zelfs met alle nieuwe dure winkels. Van elk punt heb je weer een ander uitzicht. Wij zijn zelfs een stukje over de oude stadsmuur gelopen, maar moesten vrij snel terug aangezien de auto maar een uur op zijn parkeerplek mocht staan. Wij hebben daar een 'Italiaans uurtje' van gemaakt; ruim anderhalf uur dus. Daarna weer weg uit San Marino en hup naar tussenstop nummer 2: Bologna.
In Bologna is een turnvriendin van Cayley op vakantie. Die wilde ze als het kan hoeft niet persé zou wel leuk zijn doe maar dan kan ook later misschien ontmoeten. Gewoon, om een foto te maken. Wij gingen eerst eten, gewoon stukken pizza dit keer in plaats van megapizza's, en daarna liepen we naar haar hotel. Zij zitten midden in het centrum, dus moesten we een flink eind lopen. Bologna leek een leuke stad, maar na een korte ontmoeting moesten wij snel weer door.
Het laatste stuk zou nog 2 uur rijden zijn, maar er stond weer eens file. Dit keer door een ongeluk. De file stond helemaal stil, dus wij hebben de toeristische route gereden. Dat deden we ook bij Padua, waar TomTom ons doodleuk van de snelweg afgooide richting de stad om ons er 8 kilometer verderop weer erop te sturen. Leuk, maar dat kost wel weer tol. Ook is de villa ruim 200 meter verwijderd van het punt waar TomTom 'bestemming bereikt' riep. Beide keren bijna goed, maar niet helemaal.
Waar we gisteren in het goedkoopste hotel zaten zitten we nu in he duurste. Wat krijg je daar dan voor? Nou: Hele grote kamers met onder andere een mega-douche, hoge bedden, een inloopkast voor Cayley en Diana, automatisch bestuurde zonnewerin, dakraam mét regensensor en gouden (mm, goudkleurige) randjes rond de schakelaars en stopcontacten. En ook een (ijskoud) zwembad, ontbijt in een prachtig beschilderde zaal, een hele grote bar, gratis fietsverhuur en een spa. Van die laatste hebben we gisterenavond nog even kunnen genieten. Leuk is het douche-circuit (letterlijk). Dat bestaat uit 13 stappen: Koude voetdouche, warme voetdouche, nog een keer die twee, warme rugdouche, koude stortdouche, warme fonteindouche, warme douche, lauwe rugdouche en daarna het voetencircuit omgekeerd. Je moet steeds doorlopen naar het volgende stationnetje. De douches kunnen ook niet apart van elkaar aan. Raar systeem, maar wel leuk. Morgen gaan we lekker verder genieten van het hotel.
We gingen namelijk eerst naar San Marino. Dat was wel een beetje onder het mom van 'nu we er toch zijn' maar ik had wel een leuke activiteit uitgezocht: Monte Titano, de hoogste berg van San Marino (ca. 750m). Slechts een half uur rijden, maar Google had besloten dat de hoofdweg naar San Marino niet goed genoeg was en stuurde ons door allerlei binnenweggetjes. Daar mag je namelijk gewoon 50 km/h, maar er wordt geen rekening gehouden met de drempels en vele gaten in de weg. Daar waren we snel klaar mee, dus reden we terug naar de hoofdweg die ons bracht naar de kabelbaan waarmee we de laatste +- 300 meter omhoog gingen. Van boven het je een prachtig uitzicht. Je kunt de kust makkelijk zien liggen, en natuurlijk hebben we ook het plaatselijke honkbalstadion gespot. Bovenop de berg is het oude dorp, met op de 3 toppen van de berg 3 torens. Ook was er een middeleeuws festival (dat achtervolgt ons een beetje), dus liepen er allerlei middeleeuws geklede types rond. We hebben zelfs een olifant gezien (geen echte helaas). Het oude dorp is mooi, zelfs met alle nieuwe dure winkels. Van elk punt heb je weer een ander uitzicht. Wij zijn zelfs een stukje over de oude stadsmuur gelopen, maar moesten vrij snel terug aangezien de auto maar een uur op zijn parkeerplek mocht staan. Wij hebben daar een 'Italiaans uurtje' van gemaakt; ruim anderhalf uur dus. Daarna weer weg uit San Marino en hup naar tussenstop nummer 2: Bologna.
In Bologna is een turnvriendin van Cayley op vakantie. Die wilde ze als het kan hoeft niet persé zou wel leuk zijn doe maar dan kan ook later misschien ontmoeten. Gewoon, om een foto te maken. Wij gingen eerst eten, gewoon stukken pizza dit keer in plaats van megapizza's, en daarna liepen we naar haar hotel. Zij zitten midden in het centrum, dus moesten we een flink eind lopen. Bologna leek een leuke stad, maar na een korte ontmoeting moesten wij snel weer door.
Het laatste stuk zou nog 2 uur rijden zijn, maar er stond weer eens file. Dit keer door een ongeluk. De file stond helemaal stil, dus wij hebben de toeristische route gereden. Dat deden we ook bij Padua, waar TomTom ons doodleuk van de snelweg afgooide richting de stad om ons er 8 kilometer verderop weer erop te sturen. Leuk, maar dat kost wel weer tol. Ook is de villa ruim 200 meter verwijderd van het punt waar TomTom 'bestemming bereikt' riep. Beide keren bijna goed, maar niet helemaal.
Waar we gisteren in het goedkoopste hotel zaten zitten we nu in he duurste. Wat krijg je daar dan voor? Nou: Hele grote kamers met onder andere een mega-douche, hoge bedden, een inloopkast voor Cayley en Diana, automatisch bestuurde zonnewerin, dakraam mét regensensor en gouden (mm, goudkleurige) randjes rond de schakelaars en stopcontacten. En ook een (ijskoud) zwembad, ontbijt in een prachtig beschilderde zaal, een hele grote bar, gratis fietsverhuur en een spa. Van die laatste hebben we gisterenavond nog even kunnen genieten. Leuk is het douche-circuit (letterlijk). Dat bestaat uit 13 stappen: Koude voetdouche, warme voetdouche, nog een keer die twee, warme rugdouche, koude stortdouche, warme fonteindouche, warme douche, lauwe rugdouche en daarna het voetencircuit omgekeerd. Je moet steeds doorlopen naar het volgende stationnetje. De douches kunnen ook niet apart van elkaar aan. Raar systeem, maar wel leuk. Morgen gaan we lekker verder genieten van het hotel.
zaterdag 29 juli 2017
28 Juli: Pescara-Rimini
We zijn al weer op 3/4 van onze reis door Italië. De eerste twee weken waren hectish: We raceden van stad naar stad, bekeken de figuurlijke hoogtepunten en gingen weer door. Deze laatste week doen we het iets rustiger aan. Eigenlijk zijn we gewoon 3 dagen onderweg naar Venetië. Tussen het rijden door (om het rijden heen eigenlijk) gaan we naar het strand. Vandaag ook: Na het ontbijt gingen we vroeg naar het strandje bij ons hotel. Daarna weer terug naar de kamer om te douchen en uit te checken. De auto inladen was nog wel een puntje: Voor het hotel zijn 3 laad-plekken. De auto in de voorste plek stond nogal ver naar achter en de achterste stond een beetje naar voren. Wij stonden dus bijna midden op de weg en bij het wegrijden hebben we een van de auto's op zn Italiaans een duwtje gegeven.
De rit naar Rimini is simpel: een rechte snelweg langs de kust. Dat maakte de rit echter niet minder lang; meer dan 3 uur deden we erover om in Rimini te komen. Bij het inrijden van het stadje vonden we een benzinepomp, maar zoals wel vaker werden zowel de pinpas als creditcard niet geaccepteerd door de benzinepompbetaalautomaat. We besloten wel om te gaan lunchen bij de naastgelegen pizzeria. Elke keer zeggen we weer: 'Laten we er nou 2 of 3 nemen, dat is meer dan genoeg'. De ober zei echter dat de pizza's 'normal size' waren dus namen we er gewoon vier. Nou, volgens bij is de maat van de pizza's zo afgesteld dat ze hem ook als rotonde kunnen gebruiken, dus konden we hem echt niet helemaal op. Na de megapizza reden we door naar ons hotel. Domdom had geen idee van het adres dus reden we met Google Maps. Die stuurde ons door alle kleine straatjes heen naar de goede straat... voorbij het hotel. Dus reden we nog een rondje en vonden we het: Een grijze blokkendoos met heel klein de naam (Pandora) op de voorkant.
Het hotel is sowieso een dingetje. Het is het goedkoopste hotel van de hele reis en dat is te merken. De check-in duurde een half uur en er was wel een parkeerplaats, maar de enige plek die over was was zo smal dat de auto er met geen mogelijkheid in kon worden gezet. Die stond dus ergens half over een zebrapad geparkeerd. De kamers zijn klein, met matige bedden en... Geen airconditioning! Lekker warm dus. Het is maar voor 1 nacht...
Nadat we waren geïnstalleerd gingen we weer naar het strand. We wilden gaan jet-skiën of op een bananenboot of zoiets, maar dat ging allemaal niet. Uiteindelijk zijn we gaan waterfietsen op een waterfiets met glijbaan. Ja, dat kan gewoon want de zee is hier heel kalm, zelfs in de sloot bij ons achter zijn meer golven (hier is het water alleen veel helderder). Het fietsen was leuk, en Cayley heeft weer leren duiken. In het bootje klimmen was nog wel een probleem. Het trappetje was namelijk vrij klein, dus Harry en ik moesten flinke toeren uithalen om erop te komen. Ik heb me daarbij nog gesneden aan een kapot schroefje. Terug op het strand, dat overigens voor 4/5 bezet is door stoelen en parasols waar je dik voor moet betalen, konden we nog even uitrusten en zwemmen. De zee is hier heel lang ondiep en heel helder, wat betekent dat je alles kunt zien. Bijna alles, want Cayley zag de kwal waardoor ze geprikt is even over het hoofd (hebben kwallen überhaupt een hoofd?). Met wat boterhammen met chocopasta hadden we avondeten genoeg en daarna was het tijd voor een warme nacht.
De rit naar Rimini is simpel: een rechte snelweg langs de kust. Dat maakte de rit echter niet minder lang; meer dan 3 uur deden we erover om in Rimini te komen. Bij het inrijden van het stadje vonden we een benzinepomp, maar zoals wel vaker werden zowel de pinpas als creditcard niet geaccepteerd door de benzinepompbetaalautomaat. We besloten wel om te gaan lunchen bij de naastgelegen pizzeria. Elke keer zeggen we weer: 'Laten we er nou 2 of 3 nemen, dat is meer dan genoeg'. De ober zei echter dat de pizza's 'normal size' waren dus namen we er gewoon vier. Nou, volgens bij is de maat van de pizza's zo afgesteld dat ze hem ook als rotonde kunnen gebruiken, dus konden we hem echt niet helemaal op. Na de megapizza reden we door naar ons hotel. Domdom had geen idee van het adres dus reden we met Google Maps. Die stuurde ons door alle kleine straatjes heen naar de goede straat... voorbij het hotel. Dus reden we nog een rondje en vonden we het: Een grijze blokkendoos met heel klein de naam (Pandora) op de voorkant.
Het hotel is sowieso een dingetje. Het is het goedkoopste hotel van de hele reis en dat is te merken. De check-in duurde een half uur en er was wel een parkeerplaats, maar de enige plek die over was was zo smal dat de auto er met geen mogelijkheid in kon worden gezet. Die stond dus ergens half over een zebrapad geparkeerd. De kamers zijn klein, met matige bedden en... Geen airconditioning! Lekker warm dus. Het is maar voor 1 nacht...
Nadat we waren geïnstalleerd gingen we weer naar het strand. We wilden gaan jet-skiën of op een bananenboot of zoiets, maar dat ging allemaal niet. Uiteindelijk zijn we gaan waterfietsen op een waterfiets met glijbaan. Ja, dat kan gewoon want de zee is hier heel kalm, zelfs in de sloot bij ons achter zijn meer golven (hier is het water alleen veel helderder). Het fietsen was leuk, en Cayley heeft weer leren duiken. In het bootje klimmen was nog wel een probleem. Het trappetje was namelijk vrij klein, dus Harry en ik moesten flinke toeren uithalen om erop te komen. Ik heb me daarbij nog gesneden aan een kapot schroefje. Terug op het strand, dat overigens voor 4/5 bezet is door stoelen en parasols waar je dik voor moet betalen, konden we nog even uitrusten en zwemmen. De zee is hier heel lang ondiep en heel helder, wat betekent dat je alles kunt zien. Bijna alles, want Cayley zag de kwal waardoor ze geprikt is even over het hoofd (hebben kwallen überhaupt een hoofd?). Met wat boterhammen met chocopasta hadden we avondeten genoeg en daarna was het tijd voor een warme nacht.
vrijdag 28 juli 2017
27 Juli: Paestum-Pescara
Vandaag stonden de laatste 'ouwe stenen', zoals Cayley het noemt, op het programma. Paestrum is namelijk vroeger een Griekse stad geweest, en drie tempels staan nog voor een groot deel overeind. Dus na een lekker ontbijt gingen we vroeg die kant op: 300 meter lopen naar de ingang. Entree €9,50, maar de grap is dat je alles van buiten het hek ook prachtig kunt zien. Sterker nog, het uitzicht van buiten het lage hek is misschien nog wel mooier dan van binnen. Na enig overleg besloten we dus niet naar binnen te gaan, maar om een stuk om het park te lopen en van buiten de 3 tempels te bekijken. Overigens stellen de rest van de opgravingen niks voor en zijn die waarschijnlijk alleen interessant met lange verhalen van een goede gids. Wij hadden daar geen tijd voor, wij moesten namelijk nog 300 km rijden naar Pescara.
Omdat we in Pescara nog naar het strand wilden reden we al weg om 11:00. Nog even broodjes halen bij een plaatselijke supermarkt en gaan. We moesten dwars door de apenijnen heen. Ik dacht: bergen, maar het bleef helaas bij grotendeels gecultiveerde heuvels. We maakten een tussenstop bij het dorpje Morcone, dat letterlijk tegen een berg heuvel) aan is geplakt. Klaarblijkelijk sliep iedereen daar; alle winkels en barretjes waren dicht op één na, die wel weer bij een mooi uitzichtpunt lag. Verderop moesten we nog even doorrijden om op de nieuwe tolweg richting het noorden te komen, maar raakten we in de war bij het bord Pescara dat ons naar de oude weg stuurde. Daardoor hebben we wel veel van de kust gezien maar deden we er wel een stuk langer over. Al met al zo'n 5 1/2 uur reistijd.
Pas om 17:30 lagen we op het strand, recht tegenover het hotel. De Adriatische zee is in tegenstelling tot de Middellandse zee vrij kalm; er is geen golfje te zien. Ook is het water zeer helder. Zelfs in de avond is het nog goed vertoeven op het strand, zelfs beter dan 's middags met die hoge temperaturen hier. Na anderhalf uur strand was het tijd voor eten: een T-bone steak en een stukje pizza, want dat kunnen we niet laten. Voor het eerst een goed stuk vlees in Italië. Na een korte wandeling, een potje yatzhee (dat schrijf je toch zo?) en een chocoshot was het al weer tijd om te gaan slapen. Nog 2 reisdagen tot Venetië...
Omdat we in Pescara nog naar het strand wilden reden we al weg om 11:00. Nog even broodjes halen bij een plaatselijke supermarkt en gaan. We moesten dwars door de apenijnen heen. Ik dacht: bergen, maar het bleef helaas bij grotendeels gecultiveerde heuvels. We maakten een tussenstop bij het dorpje Morcone, dat letterlijk tegen een berg heuvel) aan is geplakt. Klaarblijkelijk sliep iedereen daar; alle winkels en barretjes waren dicht op één na, die wel weer bij een mooi uitzichtpunt lag. Verderop moesten we nog even doorrijden om op de nieuwe tolweg richting het noorden te komen, maar raakten we in de war bij het bord Pescara dat ons naar de oude weg stuurde. Daardoor hebben we wel veel van de kust gezien maar deden we er wel een stuk langer over. Al met al zo'n 5 1/2 uur reistijd.
Pas om 17:30 lagen we op het strand, recht tegenover het hotel. De Adriatische zee is in tegenstelling tot de Middellandse zee vrij kalm; er is geen golfje te zien. Ook is het water zeer helder. Zelfs in de avond is het nog goed vertoeven op het strand, zelfs beter dan 's middags met die hoge temperaturen hier. Na anderhalf uur strand was het tijd voor eten: een T-bone steak en een stukje pizza, want dat kunnen we niet laten. Voor het eerst een goed stuk vlees in Italië. Na een korte wandeling, een potje yatzhee (dat schrijf je toch zo?) en een chocoshot was het al weer tijd om te gaan slapen. Nog 2 reisdagen tot Venetië...
Abonneren op:
Posts (Atom)