We zijn er al anderhalve dag dichtbij, maar vandaag gaan we het pas bezoeken: Venetië! Om zo lang mogelijk in de stad te kunnen blijven stonden we als eerste in de ontbijtzaal, die wel iets weg heeft van de Sixtijnse kapel, schoten we snel kleding aan en toen... moest Cayley nog 'even' naar de WC, dus gingen we pas na 9nen weg. Gelukkig zaten we vrij snel in de bus die ons rechtstreeks naar Venetië bracht, behalve dat hij eerst een rondje reed rond het (overigens hele mooie) ziekenhuis van Mestre. Net voor 10nen stonden we dus op het verste punt waar auto's, bussen en trams kunnen komen; het Piazzale Roma.
We hadden kaarten gekocht om de hele dag van al het openbaar vervoer gebruik te mogen maken. De Vaporetto, oftewel de waterbus, zat daarbij inbegrepen. Die boten die dus gebruikt worden als bussen werken net als de metro in andere steden als een trein (snappie?). Ze komen heel vaak en er kunnen flink veel mensen in. Onze eerste bestemming was het San Marco plein. Om daar te komen vaarden we door vrijwel het hele Canal Grande, onder andere onder de bekende Rialto brug door. Het San Marco plein zelf is wel mooi, maar we hebben mooiere pleinen gezien. Ook de basiliek was prachtig vanaf de buitenkant, maar we zijn er niet in geweest omdat er een enorme rij stond. Die drukte hadden we verwacht, maar op de meest bezochte plek van Venetië is die natuurlijk nog erger. We vluchtten daarom maar snel wat kleine straatjes in, vonden per ongeluk de brug der zuchten en stapten bij de volgende halte weer op de boot naar het kleinste eilandje van Venetië: San Giorgio...
Of toch niet. Het Vaporettosysteem is namelijk nogal lastig. Er zijn een stuk of 15 lijnen die allemaal bij andere haltes (pontons) stoppen en allemaal net een andere route varen, maar wel bijna hetzelfde aangezien ze bijna allemaal over het Canal Grande moeten. De kaart is dan ook een zooitje en het koste mij 15 minuten voordat ik door had hoe het werkte. Pas later kwamen we erachter dat de lijnen in twee richtingen zijn, wat ons dus eerder was verteld dat dat niet zo was. Wij hadden lijn stippeltjes2 genomen in plaats van de gewone lijn 2. Het zou fijn zijn als dat ook op de boot zou worden aangegeven, maar opeens stonden we dus op het meest oostelijke deel van Venetië in een of ander park. De plannen, zo ver die er waren, veranderden dus en dat was even lastig. Na een cappuchinopauze vaporden we terug naar de Rialto brug, nu wel met de goede boot.
Daar aangekomen werd besloten om eerst wat te gaan eten. De restaurantjes zijn hier niet te betalen dus gingen we naar een (lekker koele) supermarkt. Waar eten ons net vergaarde maaltje op? Nou, ergens op een bankje of een trap of zo. Helaas hadden meer mensen dat idee, dus zijn we maar ergens in een hoekje gaan staan. Ook goed. Daarna zijn we lekker een eind gaan lopen door de steegjes. Soms loop je ergens heen, soms loop je een stukje en loop je zo het water in. In een zo'n doodlopend steegje hebben we geholpen om een boormachine naar boven te hijsen en heeft Diana nog een stukje oude regenpijp meegenomen. Het feit dat er helemaal geen auto's, fietsen, brommers en scooters rijden is heel fijn maar went snel. Dat maakt het echter niet minder warm; ondanks dat Venetië is omringd door zee is het nog steeds boven de dertig graden met een gevoelstemperatuur die nog iets hoger ligt. Volgens mij hadden ze met het zweet dat wij verloren zijn tijdens onze 4 kilometer lange wandeling de helft van alle kanaaltjes in Venetië kunnen vullen.
Na de wandeling door de binnenstad gingen we vanaf het zuiden door naar de bestemming die we eerder gemist hadden: San Giorgio. Op dit minuscule eilandje staat een kerk (raad maar hoe die heet), een klooster en een klokkentoren. Daar gingen wij op en hadden we een prachtig uitzicht over de stad en aan de andere kant de lagune. De klokkentoren wordt overigens nog steeds gebruikt, dus toen die om half 6 sloeg schrokken we ons te pletter. In de kerk zelf hadden ze een hoop spiegels in een cirkel gehangen, wat een leuk maar desoriënteerd effect gaf. In het nabijgelegen klooster was een rare kunstexpositie. Op de bovenverdieping waren allemaal virtual-reality sets met hele enge kunstwerken.. Of, nou ja, kunst? Jezus aan het kruis die ineens demonische ogen krijgt en waar vuil uit zijn mond gaat lopen alsof hij door de duivel bezeten is of een kamer met mensen die je aanstaren en 'funk you' roepen. Niks voor ons. Het kunstwerk in de tuin was leuker: allemaal massief glazen blokken op elkaar gestapeld, waarvan sommige met metalen of mineralen een kleurtje hadden.
Na het uitstapje gingen we terug naar het 'vaste land' om te eten. Voor de laatste keer pizza! in Italië dan tenminste. We zagen nog twee cruiseschepen langs varen en besloten na enig overleg om niet in een gondel te gaan. We hadden immers al gevaren met de vaperetto en het is de prijs (€100 voor 30 minuten, waarvan je er 15 stil ligt) niet waard. Wij gingen lekker naar het hotel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten